Uiteraard zijn we op Réunion voor de gezelligheid. Nieuwe mensen leren kennen, culturen opsnuiven, even ontsnappen aan de dagelijkse sleur. Geen PostNL‑bezorger die aanbelt met een pakketje voor de buren dat toch echt bij u moet, geen DPD‑chauffeur die het in de kliko mikt. Gewoon rust. Zen. Hoofd leeg.
Maar ja… als er dan tóch toernooien zijn. En je hebt je ingeschreven. Dan kun je net zo goed proberen om hoog te eindigen. Misschien zelfs wel héél hoog.
Laat ik meteen eerlijk zijn: voor sommige spelers wordt dat hooguit figuurlijk.
Sandra staat 55e met negen punten. Jacqueline 51e met tien punten. En Olav — uw schrijver, uw blogger, uw wandelende drama‑magnet — staat 37e met twaalf punten. Het volkslied gaat morgen dus niet voor iedereen klinken. Sterker nog: voor drie van ons wordt het eerder een soort muzikaal in memoriam.
Maar gelukkig hebben we ook lichtpuntjes. Sterker nog: één lichtpuntje dat zo fel straalt dat zonnebrand factor 50 eigenlijk verplicht zou moeten zijn.
Joke – De Stilte Voor de Storm
Joke had al zes punten, gooide er vandaag doodleuk negen bovenop en staat nu 18e. Ze loopt erbij alsof ze gewoon een dagje boodschappen heeft gedaan, maar onder die rustige buitenkant schuilt een plan. Het snode plan. Een podiumwaardig plan.
Marjoleine – De Oranje Bliksemschicht
En dan… Marjoleine.
Gisteren nog vier schamele puntjes. Vandaag? Veertien. Veer‑tien. Van de maximaal zestien. Ze schoot van plek 53 naar plek 8 alsof ze door een katapult gelanceerd werd. Dít is impact. Dít is vorm. Dít is “zet Studio Sport maar vast aan”.
De organisatie van het MCR Franse Open kwam al voorzichtig vragen hoe het Nederlandse volkslied eigenlijk heet. En of we misschien een downloadje hadden. Voor het geval dat. Je weet maar nooit.
Het zou wat zijn. Geen Marseillaise op Réunion, maar het Wilhelmus. We zijn vanavond nog even aan het oefenen, want onze bondscoach heeft een nieuwe maatregel ingevoerd: goed meezingen of anders een reservebeurt. Maat houden kan op veel manieren, maar deze is nieuw.
Maat Houden – Een Kunst op Zich
Ook organisatorisch wordt er wat verlangd. Een lunchpauze gisteren van anderhalf uur? Veel te lang. Dus werd hij vandaag ingekort tot… een half uur. Veel te kort. Het is alsof de organisatie een blinddoek draagt en met een dartpijl op een klok mikt.
Het Grote Moment Nadert
We gaan vroeg naar bed. Onder onze kussens ligt een A4’tje met daarop de eerste strofe van het Wilhelmus. Voor de zekerheid. Je weet maar nooit wanneer je ineens in beeld komt.
Studio Sport, zondagavond: hou het in de gaten. De kans is groot dat er aandacht komt voor vijf Nederlandse spelers, waarvan er één héél serieus hoge ogen kan gaan gooien.
Marjoleine, zet ’m op.
Reactie plaatsen
Reacties