Hillegomse (kong)roversbende actief
Hilversum, 17 januari 2026 - Als je, zoals uw schrijver, al wat langer in het mahjongwereldje rondloopt, leer je mensen kennen op een manier die verder gaat dan alleen scores en standen. Soms zijn het mooie, onverwachte momenten die verbinden, zoals dat spontane etentje in Keulen met alle Nederlandse en Vlaamse deelnemers. Die zwoele zomeravond duikt nog regelmatig op in gesprekken wanneer we elkaar weer treffen aan de speeltafel.
Maar onverwachte momenten kunnen ook een heel andere lading hebben. Enkele van onze leden waren erbij toen een deelnemer van ons toernooi verschrikkelijk nieuws ontving. Het raakte iedereen diep. Het bijwonen van de uitvaart voelde niet als een verplichting, maar als iets vanzelfsprekends. Samen hebben we een toast uitgebracht op het leven en ter nagedachtenis aan Susan.
Susan was een enorme spelletjesliefhebber. Mahjong wist haar zelf niet echt te grijpen, maar de band met het spel was er wel degelijk. Tijdens het Kongroverstoernooi verzorgde zij jarenlang het invoeren van de uitslagen. Een onmisbare schakel, op de achtergrond maar van grote betekenis.
En daarmee komen we weer onvermijdelijk uit bij de werkelijkheid. Het eerste MCR-toernooi van het jaar is traditioneel het Kongroverstoernooi. Tot in de puntjes voorbereid en, zoals altijd, op rijm aan elkaar gepraat door de Joke de Jong. Er brandde een kaarsje ter nagedachtenis aan haar dochter en de zus van Susan had zich bereid verklaard de punten in te voeren en de standen op te maken. De cirkel was rond, al voelde hij dit jaar net iets zwaarder aan.
Na alle emoties meldde zich echter ook gewoon weer de realiteit. Vier ronden MCR. Met, als je geluk hebt, een leuk resultaat en gezellige tegenstanders. En als je pech hebt een uitslag die tegenvalt en tafelgenoten die ongeveer net zo opbeurend zijn als een pot augurken die al drie jaar openstaat.
Onze club was, zoals gebruikelijk, ruim vertegenwoordigd. Liefst twee leden hadden de reis naar Hilversum ondernomen. Eén vanuit Nistelrode, de ander vanuit Hillegom. Jacqueline liet een opmerkelijk constant spel zien: drie keer twee punten en één keer één punt. Geen pieken, geen dalen, pure stabiliteit. Dat leverde haar een keurige 28e plaats op in een veld van 44 spelers. Saai? Misschien. Effectief? Onmiskenbaar.
En dan Olav. Normaal gesproken vervloekt hij het Kongroverstoernooi, omdat het hem steevast weigert een fatsoenlijk resultaat te gunnen. Dit jaar had het toernooi daar blijkbaar geen zin meer in. De start was weinig hoopgevend: in de eerste twee ronden wist hij pas in het laatste spel de nul punten elegant door te schuiven naar een tegenstander. Na de lunch besloot hij het geluk dan maar volledig uit te melken. Twee tafelwinsten volgden, wat verrassend genoeg ook daadwerkelijk hielp. Met 10,5 punten eindigde hij op een verdienstelijke 11e plaats.
Trouwe lezers weten dat Olav liever niet met Jacqueline aan dezelfde tafel zit. Dat heeft ongetwijfeld niets te maken met resultaten uit het verleden. En uitgerekend in de laatste ronde was het toch weer zover. Het geluk koos dit keer duidelijk de Brabantse kant, maar helemaal zonder incidenten ging het niet. Terwijl de sympathieke Nistelrodenaar, verblind door zijn eigen goede scores, het waagde een kong te maken, werd deze genadeloos geroofd door de veel minder sympathieke Hillegomse.
Voor de eindstand maakte het allemaal niets uit, maar de kans dat dit voorval de komende maanden regelmatig wordt aangehaald is bijzonder groot. Zeker omdat er ook nog een prijsje verbonden was aan de laatst geroofde kong van het toernooi. Die trofee staat hier afgebeeld en zal aan de Brouwerdwarsstraat ongetwijfeld een prominent plekje krijgen. En terecht.