Nieuwe regels vegen schoon
Oss - 24-jan-26 - Het ging er al maanden over: de nieuwe en aangepaste riichi-regels. Vergaderd, bediscussieerd, herschreven en opnieuw bediscussieerd. En natuurlijk was ons toernooi de allereerste wedstrijd van het jaar waar theorie en praktijk elkaar eindelijk zouden ontmoeten. Alsof dat nog niet spannend genoeg was, had ook één van de leden van de spelregelcommissie zich ingeschreven. De druk? Die was voelbaar. De Nederlandse Mahjong Bond, zich terdege bewust van het potentiële explosiegevaar, stuurde niet één maar twee van haar beste scheidsrechters. En bij de grote organisator steeg de spanning met het uur.
Want laten we eerlijk zijn: een toernooi organiseren in de winter is eigenlijk gewoon een slecht idee. Elk toernooi is het al de vraag of iedereen komt opdagen, maar met sneeuw, gladheid en griepgolven is het ronduit vragen om problemen. Zeker als je club niet bepaald overloopt van vrijwilligers die graag als reservespeler paraat staan. Mevrouw de grote organisator heeft inmiddels geleerd om in de dagen vóór een toernooi vooral uit de buurt te blijven en absoluut geen vragen te stellen.
Op de allerlaatste dag kon er nog een veertiende tafel worden toegevoegd. Zaterdagochtend was het dus nagelbijten: zouden alle 56 spelers daadwerkelijk verschijnen? Uiteraard kwamen de laatsten pas enkele minuten voor aanvang binnen. Je weet dat het gebeurt. Elke keer weer. Maar wennen? Nee, dat doet het nooit.
Het inschrijfcomité bestond uit Sonja (“Hoe hiette gè ok alwer?”), Cisca (“Ik ken al die riichispelers niet”) en Jacqueline, die iedereen verwelkomde met een knuffel en een vriendelijk woord. Een drie-eenheid die maar zelden wordt waargenomen en des te meer werd gewaardeerd.
Na de koffie werd iedereen richting speelzaal gedirigeerd, waar de grote organisator al stond te trappelen om zijn — met behulp van ChatGPT naar het Engels vertaalde — welkomstwoorden over de deelnemers uit te storten. Onmisbare schakel op de achtergrond was voor de tweede keer op rij Jolien. Met het invoeren van de punten is zij het ware Dreh- und Angelpunkt van het toernooi. Haar toezegging dat ze voor het volgende (driedaagse!) toernooi wel een halve snipperdag kan opnemen, bracht merkbare rust in de organisatie van de Riichi Dutch Open.
Sportief gezien was het beste nieuws van het Yuki No Taikai dat maar liefst vier clubgenoten deelnamen. Daarmee is eigenlijk ook alles gezegd. Dimphy viel nog in de (troost)prijzen. Met een score van precies 200 punten eindigde zij het dichtst bij nul — een prestatie op zich — en werd daarmee 30e én beste Schoon Spel’er. Dat zegt meteen alles over de andere drie. Sonja op plek 32: ver beneden haar stand. Jacqueline op plek 51: ook niet iets om over naar huis te schrijven.
En dan Olav. 53e. Als grote organisator staat hij altijd vooraan wanneer er slappe teksten verkocht moeten worden, maar slechts drie tegenstanders onder je houden… daar is werkelijk geen enkel excuus voor te bedenken.
Wat overblijft is de geruststellende gedachte dat het toernooi organisatorisch vlekkeloos is verlopen. ’s Ochtends genoeg vrijwilligers om de zaal in te richten, ’s avonds net zoveel om alles weer netjes achter te laten. Met het risico iemand te vergeten (wat we natuurlijk nooit zouden doen): dank aan Dimphy, Kees, Marlies, Jet, Jolien, Cisca, Sonja, Jacqueline en Olav. Zonder jullie geen Yuki No Taikai — en zonder Yuki No Taikai een stuk minder mooie verhalen.