Titel
Oss, 15/16/17-mei-2026 - Voor de tweede keer in de geschiedenis van het universum — of in elk geval van Oss — organiseerde Schoon Spel een driedaags riichi‑toernooi. En waar je normaal ziet dat het aantal deelnemers na de eerste editie inzakt als een slecht gebouwde mahjongmuur, gebeurde hier het tegenovergestelde: 88 spelers, 11 landen, en dus een MERS‑5 toernooi. Alleen EK’s en WK’s doen het beter, maar die worden kunstmatig verhoogd.
De grote organisator en zijn humeur
Het hele organisatorische proces liep zo soepel dat zelfs de grote organisator er vrolijk van werd. Sinds hij heeft ontdekt dat delegeren niet hetzelfde is als sterven, stijgt zijn humeur in de dagen voorafgaand aan het toernooi met sprongen. En daar profiteert iedereen van — vooral de mensen die hem normaal gesproken de laatste paar dagen met een grote boog ontwijken.
De laatste‑week‑mailtjes
Dat ons toernooi inmiddels internationale allure heeft, bleek wel uit de noodkreten in de inbox:
-
Een speler die van haar hotel naar het wijkcentrum wilde lopen, maar haar been had bezeerd. Of iemand haar kon ophalen? Natuurlijk. Schoon Spel is geen Uber, maar we komen een eind.
-
Een ander mailtje vroeg of er nog een extra tafel kon worden neergezet voor drie Duitse spelers. Natuurlijk kon dat. Met een reservelijstspeler erbij zaten we ineens op 22 tafels. Veel meer past niet.
Schadewijk ontploft (op een gezellige manier)
Vrijdag om 11:45 uur ging de inschrijving open. Tegelijkertijd stond de lunch klaar. Dat bleek een gouden combinatie: binnen vijf minuten was het wijkcentrum voller dan de gemiddelde NS‑sprinter tussen Utrecht en Amsterdam.
Knuffels, handdrukken, roddels, nieuwtjes — alles vloog door elkaar. Nieuwe spelers werden gerustgesteld (“Nee hoor, niemand bijt hier”), terwijl de ervaren rotten rondliepen alsof ze al jaren in de finale van het WK stonden.
De printer deed nog even moeilijk, maar na een nieuwe tonercartridge konden de scoreformulieren en orasu‑sheets worden uitgedeeld. De spreekstalmeester perste zijn zorgvuldig voorbereide speech van vijftien minuten in twee minuten — een nieuw persoonlijk record.
De eerste chombo’s laten nooit lang op zich wachten
De rust duurde precies drie minuten. Daarna werd de scheidsrechter al twee keer geroepen en waren de eerste chombo’s een feit. Het voelde bijna vertrouwd.
🀄 De Schoon Spel‑delegatie
Vijf spelers vertegenwoordigden onze club. En zoals altijd leverde dat een mix op van heroïek, tragiek en pure slapstick.
Dimphy van Grinsven
Dimphy had weer een logé in huis genomen. Het COA mag haar bellen voor tips. Haar 81e plek was wat minder, maar haar gastvrijheid scoorde een dikke 10.
Jacqueline Oudshoorn
Onze Hillegomse tornado wisselde hoge scores af met resultaten die zelfs de printer niet wilde uitprinten. Ze verbrak wél een Guinness‑record: elke deelnemer minstens drie knuffels. Eindigde op plek 67, maar wel als morele winnaar van het toernooi.
Sonja Meulendijk
Sonja eindigde op plek 54, precies waar je uitkomt als je vooral tweede en derde wordt. Haar hoogtepunt lag al vóór het toernooi: het inschrijven van spelers en het strategisch uitdelen van favoriete spelersnummers aan bijgelovige deelnemers. Politiek talent, die vrouw.
Olav Sommers
Olav bewees opnieuw dat organiseren + spelen = slecht idee. Pas in ronde zeven scoorde hij voor het eerst positief. Eindigde op plek 43 en was trots dat hij de allerlaatste chombo van het toernooi had. Iemand moet het doen.
Foppe Bakker
Foppe werd 25e, maar de vraag blijft: wat als… Door rugproblemen is hij afhankelijk van pijnstillers. Prima — als je ze maar bij je hebt. Dat was dus niet zo. En als je meer aan je rug denkt dan aan ron en tsumo, dan weet je hoe laat het is.
🀄 Tot slot
Het was weer een prachtig toernooi. Drie dagen riichi, drama, gezelligheid, chombo’s, knuffels, rugpijn, printerstress en internationale flair. Schoon Spel staat op de kaart — en voorlopig gaan we daar niet meer vanaf.