Zo is het gekomen
Temse, 7/8-mrt-2026 - Er was een tijd dat oprichtster, ex‑voorzitster en toernooitijger Dimphy van het ene naar het andere toernooi hopte alsof het niets was. Het kon dan ook niet uitblijven dat Sonja en Olav ooit dat voorbeeld zouden volgen. En jawel hoor: hun eerste buitenlandse avontuur was meteen één van de grootste toernooien van Europa. Gelukkig viel de reisafstand mee: Temse ligt op slechts 152 kilometer van Oss. (Dat is nauwelijks verder dan het Valentijnstoernooi, maar goed — België is officieel buitenland, ook al spreekt iedereen er gewoon Nederlands.)
Er was maar één klein probleempje: in het buitenland doen ze niet aan recreanten, en dus ook niet aan cijfers op de stenen. Paniek? Nee hoor. Dimphy legde broer en zus geduldig uit hoe je Chinese karakters herleidt tot onze vertrouwde Arabische cijfers. 1 t/m 4 spreken voor zich. De 6 lijkt op een poppetje met de benen wijd (denk: sex). De 7 is een gespiegelde zeven. De 8 herken je als je ooit de film Hachi hebt gezien. De 9 lijkt op een ‘n’ (van negen). En als het allemaal nergens op lijkt, dan is het dus een 5. De windrichtingen? Die moet je van buiten leren. Daar zijn geen foefjes voor. Succes!
De schrijver herinnert zich nog levendig dat zijn allereerste chow bestond uit een 3‑4‑6. Maar hé, het hield hem niet tegen om de volgende ronde nóg harder zijn best te doen. Het resultaat: Sonja eindigde knap op plek 32, Olav op 43. Van de 60 deelnemers kwamen er 33 uit Nederland, waaronder vier van Schoon Spel. De rest was Belgisch en Frans.
Hoe anders is het tegenwoordig. Het toernooi telt inmiddels 96 spelers uit heel Europa. Nederlanders en Fransen vormen samen ruim 65% van het veld, maar met Zwitsers en Duitsers erbij voelt het toch echt internationaal.
Schoon Spel had zoals altijd twee ijzers in het vuur. Olav strandde dit jaar op plek 39 — een stuk hoger had gekund als hij in de laatste ronde niet was vergeten zijn winnende steen erbij te pakken. Dat kostte hem 10 minipunten én de tafelwinst. Voor de meeste clubleden gesneden koek, maar voor een riichi‑speler voelt het juist onnatuurlijk om die steen op te pakken.
Jacqueline speelde een sterk toernooi en beloonde zichzelf met een mooie 30e plaats. De alles‑of‑niets‑aanpak lijkt definitief ingeruild voor een stabiele “minimaal derde” strategie — en dat betaalt zich uit. Over twee weken verdedigt ze haar titel als Reus van Rotterdam. De vooruitzichten zijn uitstekend.