Wat mahjong nu is voor mij, was dat vroeger voetbal. Elk weekend op pad: de ene week een thuiswedstrijd in Rotterdam, de andere week ergens in Nederland waar de koffie lauw was en de scheidsrechter steevast blind. En doordeweeks natuurlijk de Europese wedstrijden, want echte supporters kennen geen rustdag.
Samen met mijn maatje Johan — inmiddels alweer twee jaar niet meer onder ons — struinden we stadions af alsof het een soort nationale verplichting was. Johan, geboren in Nistelrode maar opgegroeid in de schaduw van De Kuip, verstond Brabants alsof hij het had uitgevonden, maar schakelde moeiteloos over naar ABN zodra het nodig was. Een soort menselijke ondertiteling.
En daar loopt de parallel met mijn huidige maatje: Jacqueline. Geboren in de (onder voetbalsupporters) meest gehate stad van Nederland (door sommigen zelfs “hoofdstad” genoemd), maar ze praat met Brabanders alsof ze er zelf eentje is. Dat scheelt, want dan hoeven die tenminste niet na te denken. En samen struinen wij nu de Europese velden af — geen gras, maar mahjongtafels. Andere sport, zelfde bezetenheid.
🧓 De ouderdom komt met gebreken (en met extra kilo’s)
Naarmate je ouder wordt, gaat alles wat stroever. De conditie neemt af, het gewicht neemt toe, en zelfs simpele dingen zoals bloed laten prikken wordt ineens een berg om tegenop te kijken. Grote menigtes? Liever niet meer. Terwijl ik vroeger nog trots kon vertellen dat ik in 1988 in een vol Wembley stond met 85.000 man, moet ik er nu niet meer aan denken.
En dan hebben we het nog niet eens over Schiphol.
🛫 Schiphol: de ultieme beproeving
Schiphol is tegenwoordig een soort hindernisbaan voor volwassenen. Eerst zigzaggen door linten richting paspoortcontrole. Dan: “De bretels moeten even af, meneer.”
Sta je daar, met een afzakkende broek, terwijl een wildvreemde man je betast op zoek naar metaal. Vervolgens door naar de horeca, waar je na twintig minuten wachten een coffee americano krijgt. Thuis zou ik dat niet eens durven vragen. Mijn moeder zou zeggen: “Amerikaanse koffie? Ga het daar dan ook maar halen.”
Maar goed — Réunion staat op het programma. En dan ontkom je niet aan vliegen.
🌍 Op weg naar Réunion
Op het moment van schrijven zijn we koffers aan het vullen. Paspoort? Check. Zonnebrand? Check. Mahjongspel? Dubbel check. Straks met de bus naar Schiphol, door de “gezellige” drukte heen, en dan eerst vliegen naar Charles de Gaulle — het vliegveld, niet de president.
Daar een paar uur overleven, en dan de nachtvlucht naar hoofdstad Saint-Denis. Rond half één ’s middags landen we op Réunion, waar Sandra ons opwacht met een gehuurde auto.
Maar eerst… twee vreselijke vliegvelden overleven.
Reactie plaatsen
Reacties