Een paar weken voor vertrek plofte er een mailtje binnen van Marion Hoarau. Geboren op het eiland maar woonachtig in Frankrijk. Of we zin hadden in een potje riichi met de lokale club. Voor een kleine bijdrage kregen we eten én drinken. Tja… bij Los Dragones Narangas noemen we dat de heilige drie-eenheid: mahjong, eten en drinken. Dus natuurlijk stonden alle seinen meteen op groen.
De bijeenkomst zou om 17:30 beginnen, maar we moesten “iets eerder” komen. Dat hadden we keurig in onze oren geknoopt. Gepland vertrek: 17:00. En ja, ik geef toe: meestal ben ik degene waar iedereen op moet wachten. Ik heb de charmante gewoonte om alles tot het laatste moment uit te stellen. Dat werkt prima, zolang er niets tegenzit — wat dus vrijwel nooit het geval is.
Maar deze keer lag het níet aan mij. De chauffeuse van dienst checkte de route en jawel hoor: file. We zitten 9400 kilometer van huis, op een eiland waar we nooit van gehoord zouden hebben als er geen mahjong gespeeld werd, en zelfs dáár staan we vast. Het lijkt Rotterdam wel. Daar kun je ook om drie uur ’s nachts nog in de file staan, gewoon omdat het kan.
Enfin, we vertrokken dus al een kwartier te laat. Niemand zal verbaasd zijn dat we niet iets voor half zes aankwamen, maar iets na. Onderweg hadden we al zitten speculeren wie we zouden ontmoeten. In ieder geval Marion, dachten we. Maar nee hoor: alleen spelers van de lokale club. En daarmee vervloog de hoop op een gesprek in verstaanbaar Engels sneller dan een riichi-speler “tsumo” kan roepen.
De voorzitter heette ons welkom, en via een tolk — een ontzettend lieve meid die heldhaftig probeerde Engels te produceren — kregen we te horen dat we drie sessies gingen spelen. Elk met een “gebbetje”. En zoals iedereen weet: mahjongspelers, en zeker riichi‑spelers, zijn niet vies van een beetje autistische regelvastheid. Dus we glimlachten dapper terwijl de eerste afwijking werd uitgelegd: elke Zuidenwind telde als verdubbeling. Ook als je verder nul punten had. Prima. Adem in, adem uit. We kunnen dit.
Gelukkig duurde die ronde kort. De eerste hapjes kwamen binnen en daarmee was de irritatie meteen opgelost. Eten is tenslotte het internationale medicijn tegen onzinnige regels.
Maar daar kwam de voorzitter alweer terug. Met de tolk. En met een nieuwe set regels die rechtstreeks uit het diepste deel van het autistisch spectrum leek te komen.
- De rode draak was een joker.
- De groene draak gaf je het recht om met elke tegenstander een steen te ruilen.
- En de witte draak? Die gaf je het recht om drie keer achter elkaar een steen van de muur te pakken en meteen weg te gooien. Wilde je ze niet, dan legde je ze omgekeerd neer.
Met het stijgen van de verwarring daalde de motivatie. Gelukkig was daar de volgende culinaire onderbreking. En eerlijk is eerlijk: daar kon niemand iets op aanmerken. Heerlijk eten, genoeg drinken, en het leek zelfs alsof de locals steeds beter Engels begonnen te spreken. Of wij beter Frans, dat kan ook.
Uiteindelijk kwam het moment van de derde en laatste sessie. De grootste verrassing van de avond: we gingen gewoon spelen volgens de regels die we allemaal kennen. De regels die we de komende drie dagen óók nodig hebben. Geen draken met superkrachten, geen ruilacties, geen omgekeerde stenen.
Eind goed, al goed. En met volle magen, verwarde hoofden en een goed verhaal rijker gingen we terug naar ons hotel — opnieuw in de file, uiteraard.
Reactie plaatsen
Reacties