Soms denk je dat je alles hebt gezien in de mahjongwereld. Rare regels, nog vreemdere tegenstanders, en spelers die met een pokerface van hier tot Tokio beweren dat ze per ongeluk wéér een yakuman hebben. Maar niets – werkelijk níets – bereidt je voor op een avondje Le Vent du Sud.
Gisteren bezochten we de lokale riichiclub voor een gezellige avond. Dat lukte uitstekend. Alleen Jacqueline kwam niet helemaal schadevrij uit de strijd. En nee, niet omdat ze een mangan tegen kreeg, maar omdat haar gebit besloot dat het tijd was voor een sabbatical.
Jacqueline is namelijk zo’n type dat alles meeheeft: mooi huis, leuke kinderen, fantastische vriend… maar een gebit dat is samengesteld uit onderdelen die vermoedelijk ooit in de uitverkoop lagen. Terwijl ik rondloop met tanden die rechtstreeks uit een steengroeve lijken te komen (zo sterk, niet zo zwart), moet zij regelmatig langs de tandtechnicus omdat er weer eens iets is afgebroken, losgeraakt of spontaan is geëmigreerd.
Gisteren gebeurde het opnieuw. En dat terwijl ze zich keurig aan het zachte voedsel hield: tonijn, avocado, een bedje van gebakken zeewier – je weet wel, dat soort culinaire poëzie. Toch kreeg ze het voor elkaar om een tand los te peuteren. Gelukkig niet doorgeslikt. Dat scheelt weer een zoektocht die je alleen met metaaldetector en veel geduld kunt uitvoeren.
Operatie Tandarts Vanmorgen dus poging één: bellen. Sandra had een prachtig Frans tekstje voorbereid. Jacqueline hoefde het alleen maar voor te lezen. Maar de tandarts – volgens de locals een soort tandengod – nam niet op. Dan maar op de bonnefooi naar de smoelensmid. Gesloten.
Sterker nog: alles was gesloten. De stad was uitgestorven. Geen mens op straat. Geen auto. Geen winkel. Geen leven. We dachten even dat de vulkaan weer was uitgebarsten, of dat er een feestdag was waar wij niet voor waren uitgenodigd. En jawel hoor: het was 1 mei. Dag van de Arbeid. Wereldwijd een vrije dag. Behalve in Nederland, waar we het vieren door… gewoon te werken.
Met losse onderdelen naar het toernooi Jacqueline liep dus nog steeds rond met een gebit waarvan onderdelen in haar broekzak zaten. Maar goed, we moesten naar de speellocatie. Veel te vroeg, maar gelukkig was er genoeg eten en drinken. En daar kwam ook Joke de Jong binnen. Joke en haar partner Ton zijn samen één vat energie. Ze hadden al gefietst, gehiked én in een kabelbaan boven de stad gehangen. Terwijl Joke het toernooi in ging, besloot Ton dat het tijd was voor een marathonnetje. Zoals je doet op vakantie.
Over het toernooi gesproken… De eerste drie van twaalf ronden zijn gespeeld. En ik ga het toch zeggen: de tegenstand was… uitdagend. Niet omdat ze zo goed waren, maar omdat sommige spelers de puntentelling nog niet onder de knie hadden. De nieuwe regels waren ook nog niet overal geland. Het was Hengelo in het kwadraat. Tegenstanders waarvan je alleen maar kunt verliezen – moreel, emotioneel en qua geduld.
Maar goed, frustratie eruit, statistieken erin:
-
Uw schrijver staat na drie ronden als beste Nederlander op plek 10
-
Jacqueline 18
-
Marjolein 24
-
Sandra 26
-
Joke 30
Straks volgen ronden vier tot en met acht. We gaan het beleven. En hopelijk blijft iedereen heel – tanden inbegrepen.
Reactie plaatsen
Reacties