Maandag 4 mei – de dag waarop we officieel niets hoefden, en dat hebben we met volle overtuiging in de praktijk gebracht.
Gisterenavond hadden we al zo’n voorgevoel dat nóg een mahjongavondje misschien iets te veel van het goede zou zijn. Vanochtend, na drie dagen riichi, vier liter cafeïne en een mentale staat die het beste te omschrijven is als “bamboe in de storm”, hebben we de knoop doorgehakt: we gaan niet in op de uitnodiging om vanavond te komen spelen.
En eerlijk is eerlijk: zodra we ons privé‑olympisch zwembad van maar liefst 6 x 4 x 1,2 meter zagen schitteren in de middagzon, wisten we dat dit de beste beslissing van de hele vakantie was. Michael Phelps zou er jaloers van worden. Nou ja… misschien niet jaloers, maar hij zou er in ieder geval zijn grote teen in kunnen dippen.
De bergen in – met Sandra als rallycoureur
Omdat we toch iets nuttigs wilden doen (en omdat je van liggen ook moe wordt), zijn we de bergen in gereden. Sandra nam het stuur alsof ze auditie deed voor Top Gear Réunion Edition. De weg slingerde omhoog met stijgingspercentages van 22%. Dat is het soort helling waarbij je blij bent dat je een automaat hebt, want anders moet je de koppeling na afloop reanimeren.
Onderweg stopten we drie keer. Niet omdat we bang waren, maar omdat de natuur hier zo mooi is dat je spontaan stopt met praten. En dat wil wat zeggen voor een groep Nederlanders.
Bekende dieren in onbekende landschappen
Hoog in de bergen kwamen we ze tegen: koeien. Niet de magere, stoffige exemplaren van natuurdocumentaires uit Afrika, maar gewoon gezonde, Hollandse‑uitziende zwartbonte melkkoeien. Even verderop stonden die lichtbruine vleeskoeien. Sluit je één oog en kijk je niet omhoog, dan lijkt het net Zuid‑Limburg.
Maar kijk je wél omhoog, dan zie je steile wanden waar zelfs mossen zeggen: “Laat maar, dit is me te veel gedoe.” Kijk je omlaag, dan zie je de oceaan die met volle overtuiging probeert het eiland stukje bij beetje op te eten.
De watervallen – of toch niet
De locals hadden ons verteld dat de watervallen “bijna Niagara” waren. Nou… laten we zeggen dat het meer leek op een toiletbezoek na een avondje te veel bier. Enthousiast, maar weinig indrukwekkend.
Horeca: gesloten, gesloten, gesloten… open!
Aan de boulevard hadden we talloze tips gekregen voor restaurants. Helaas bleken ze allemaal op maandag dicht. Uiteindelijk zijn we maar neergestreken bij de eerste de beste die wél open was.
En daar ontdekten we iets bijzonders: de duurste halve liter IPA ter wereld. Tien euro. Tien. Euro. Voor dat bedrag mag je verwachten dat de brouwer persoonlijk langskomt om je hand te schudden.
Gelukkig maakte de “plate” met Creoolse lekkernijen veel goed. Die was namelijk wél fantastisch.
De traditionele dagafsluiting
Nu we weer terug zijn bij ons luxe zwembadje en de zon langzaam ondergaat, hebben we een belangrijke beslissing genomen: morgen slapen we uit.
Thuis sta ik elke dag om 06:00 uur naast mijn bed, maar dit is vakantie. Dan mag je best een keer doen alsof je een mens bent.
En zo eindigt onze mahjongloze maandag. Morgen weer nieuwe avonturen – maar eerst even níet.
Reactie plaatsen
Reacties