De bevolking van Réunion is wreed, heel wreed.

Voor de laatste keer dit weekend werd de wekker helemaal stijf gescholden omdat dat kreng weer absurd vroeg afging. We hadden geleerd van gisteren, dus we mochten een kwartier langer blijven liggen. Luxe. Maar toch: 06:15 uur. En laat dat in Nederland dus 04:15 zijn. Je moet mahjong wel héél leuk vinden om zo ver weg, zo belachelijk vroeg je nest uit te komen.

Een snelle inspectie van de slaapkamer leverde goed nieuws op: geen losse tanden, kronen of andere onderdelen van wiens gebit dan ook. Dat was winst. Tenminste… tot Jacqueline besloot dat het tijd was voor een nieuwe blessure. Volgens eigen diagnose een beklemde zenuw, ontstaan bij de landing van een niet‑geplande, niet‑sierlijke val. Het gevolg: ze liep alsof ze auditie deed voor het Ministry of Silly Walks.

De Intocht der Strompelende Nederlanders

Gesterkt door Olavs tweede plek van gisteren liepen we de locatie binnen. Stoer rondkijkend, alsof we kans maakten op een podiumplaats. Dat werd ook opgemerkt. Helaas niet vanwege onze prestaties, maar omdat we met z’n allen Jacqueline moesten ondersteunen om een bak koffie te bemachtigen en vervolgens de tafel te halen. Het leek wel een processie.

Ondertussen kreeg Olav tik op tik te verwerken en zakte hij gestaag op de ranglijst. De dames daarentegen deden het stukken beter. De grootste opluchting kwam van Joke: eindelijk een tafelwinst en daarmee niet meer in de onderste regionen. Ze klom zeven plekken en eindigde op 26. “De grôtste skaand is eraf,” zou mijn 92‑jarige moeder zeggen.

Sandra begon de dag op plek 25 en wist er twee plaatsjes bij te snoepen. “’tis alt better dan verlieze,” hoor ik mijn moedertje nu mompelen. Jacqueline zakte een paar plekjes. “Ge kunt teslotte ok nie allemoal winne, wônne.”

De Strijd om de Beste Nederlander

In de lunchpauze liet Marjoleine vallen dat haar riichi momenteel beter loopt dan haar MCR‑spel. Die woorden bleven hangen toen Olav een dramatische elfde ronde afleverde en Marjoleine gevaarlijk dichtbij kwam.

De twaalfde en laatste ronde moest het uitmaken.

Beide wonnen hun tafel. Marjoleine met een nette winst. Olav met een karrevracht aan pung ura‑dora’s.

Het resultaat: twee Nederlanders in de top‑10. Marjoleine op een prachtige 6e plek. Het orakel uit Nisseroi (Nistelrode) sprak: “Ons junske hi wer is geluk gehád.”

En Olav? Die eindigde uiteindelijk op plek vier. Gezien zijn rondes 9 t/m 11 eigenlijk nog best knap. Mijn lieve, meelevende moeder fluisterde in gedachten: “Eige schuld, hat’ie mar better z’n best moete doen.”

Jacqueline en de Pelgrimstochten naar het Podium

Tijdens de prijsuitreiking werden eerst de scheidsrechters bedankt. Olav liep, Jacqueline strompelde naar voren om een pakketje met lekkers op te halen. Terug in de menigte werd de prijs voor de sportiefste speler uitgereikt. Niemand keek verbaasd toen Jacqueline werd genoemd. Met een van pijn vertrokken gezicht begon ze aan haar tweede tocht naar het podium.

Daar bleef het niet bij.

Er was ook nog een prijs voor de vier spelers die het snelst een partij hadden afgerond. En ja hoor: Jacqueline mocht wéér naar voren. Met tranen in haar ogen (niet van ontroering, maar van pure ellende) begon ze aan haar derde pelgrimstocht. Met hulp van het Rode Kruis en Artsen zonder Grenzen bereikte ze uiteindelijk voor de vierde keer haar plekje in het publiek. Wat een wrede manier van bedanken hebben ze hier op het eiland.

Eten! Eindelijk!

Na alle plechtigheden stond er een buffet klaar met lokale lekkernijen. En zoals het goede Nederlanders betaamt, hebben we ons die prima laten smaken.