Energieproblemen op Réunion

Het is op dit moment 06:50 uur. De vogels fluiten, de zon is al een tijdje op, en ik … zit hier in totale paniek. Want jawel: het batterijtje van de muis is overleden. Niet een beetje leeg, maar knetterdood.

De dichtstbijzijnde supermarkt? Pas open om 08:30.

De afstand? Kort.

De zoektocht naar batterijen? Waarschijnlijk vergelijkbaar met een speurtocht naar de Heilige Graal.

En ja, natuurlijk dacht ik nog tijdens het inpakken: “Zal ik batterijen meenemen?” Maar wie verwacht nou dat een muis op Réunion het begeeft? Nou… 100% kans dus.

En dan hoor je de thuisblijvers al denken: “Gebruik dan je touchpad.” Maar nee. Vingeren op een laptop voelt voor mij als een klus die nooit klaar komt. En sommige dingen moet je niet forceren.

😴 De Grootse Plannen van de Vrije Dag

Donderdag was een rustdag. Tenminste… op papier. De plannen waren echter episch:

• Vulkaan
• Strand
• Restaurant

De uitvoering was… iets minder episch:

• Tot 10:00 in bed
• Voorzichtig ontbijten
• Een wasje draaien

Het soort dag dat je normaal gesproken alleen hebt na Carnaval, een verhuizing of een driedaagse mahjongmarathon. Oh wacht…

🍦 De Heldhaftige Tocht naar de IJssalon

Met de laatste restjes energie sleepte we ons de huurauto in. Het strand werd niet gehaald, maar een winkelcentrum daar vlakbij wel.

Daar stond een ijssalon. En eerlijk is eerlijk: dat ijs was fantastisch. Zo fantastisch dat het bijna een uur duurde om ervan te herstellen.

Daarna was de batterij — net als die van de muis nu — volledig leeg. Terug naar de Airbnb. Op het tandvlees het bed gehaald voor een middagdutje. Ernaast wakker geworden. Het leven is soms net een slapstickfilm.

🍲 Het Diner bij Lucille: Een Avond voor in de Geschiedenisboeken

Gelukkig kwam er later op de dag weer wat energie vrij. En dat was nodig ook, want ’s avonds stond het diner bij Lucille Cheung ah Seung op het programma.

Lucille is het best te omschrijven als de Réunionse versie van Ieneke Marsidi: klein van stuk, groots in daden, en een aanwezigheid waar je automatisch recht van gaat zitten.

Ontvangst in de voortuin met hapjes en drankjes. Daarna door naar de achtertuin waar een gigantische lange tafel klaarstond voor alle 28 gasten.

Lucille sprak. Marion Hoarau en Nicolas Baptiste vertaalden. Er was Creools eten. Je moest alles maar proeven. En één keer opscheppen werd gezien als een belediging.

Nou, dan zit je bij Team NL goed. We zijn tenslotte niet voor niets zo weldoorvoed.

🥃 Het Magische Effect van 80% Alcohol

Na het eten kwam er koffie. En daarna… huisgestookte iets. Het was niet te drinken, maar na bier, wijn en cognac ging het er toch in.

En toen gebeurde het wonder: Iedereen sprak ineens vloeiend Frans. En de Fransen spraken ineens verstaanbaar terug. Of het nou echt Frans was of wanhopig Engels — niemand die het nog wist.

Nieuwe vriendschappen ontstonden. Geheimen van Franse spelers kwamen boven tafel. Er was verbinding. En dat allemaal dankzij één klein Frans vrouwtje.

Hoera voor Lucille. Hoera voor Ieneke. Hoera voor de internationale mahjongfamilie.