De afspraak was duidelijk: 06:30 uur K.O.S. — Kont Op Stoel. En verdomd, nog vóór dat heilige tijdstip waren we al onderweg. In vol ornaat. Oranje shirt, oranje broek, oranje sokken, oranje humeur. De Nederlandse vlag op de wangen, een bos wortels op het hoofd… Als dit geen intimidatie was, dan wist niemand het meer.
De locatie was nog niet eens in zicht of uit onze gehuurde auto schalde al: “Olé, olé, olé, olé — we are the champions!” Lokale bewoners schrokken zich rot en dachten dat de vulkaan weer aan het rommelen was. De Franse tegenstanders werden amicaal begroet, want ja: dit was de laatste dag dat een Fransman op het hoogste trede van het podium zou staan. Eén ding stond vast: Marjoleine ging vandaag de zilvervloot binnenhalen.
De Fransen keken het tafereel met een mengeling van verbazing en lichte schaamte aan. Waarschijnlijk dachten ze: Laat die Hollanders maar even uitrazen. Aan het einde van de dag zien we wel wie zich kampioen van Frankrijk mag noemen.
Vroege paniek in Franse ogen
De laatste slierten oranje rook waren nog niet opgetrokken of Marjoleine kwam alweer terug van haar tafel met vier punten. Prima op schema. Ook de rest van Team NL pakte punten alsof het gratis samples waren op de Albert Cuyp.
Het rechtstreekse onderonsje tussen Olav en Sandra maakte pijnlijk duidelijk wie moest vrezen voor de titel “laagst geklasseerde Nederlander”. Vier tafelpunten met +384 gingen naar Utrecht. Twee tafelpunten met –80 gingen naar Brabant. De balans was opgemaakt.
Toen Marjoleine vervolgens óók haar tweede tafel won — met een zelfpick in het allerlaatste potje — verschenen de eerste paniekerige Franse blikken. Blijkbaar vaar je ook op Réunion niet wel zonder geluk. Of niet. Of wel. Of niet. (Kijk maar.)
Team NL had er sowieso de sokken in. Iedereen speelde goed. Bijna iedereen. De aftakeling bij de huidige leider van het Nederlands Kampioenschap 2026 had nu toch wel echt ingezet.
Lunch, massages en grootheidswaan
De lunch was deze keer redelijk getimed. Slechts een half uur te kort. Maar genoeg tijd om de laatste puntjes op de i te zetten én een ontspannende massage te nemen. Niks kon het binnenhalen van de laatste vier punten nog tegenhouden.
Ook Joke, Jacqueline en Sandra hadden wilde plannen om hun positie nog verder te verbeteren.
Ondertussen was Sjoerd van Ramshorst al gesignaleerd, compleet met camera- en geluidsman. De bloemen van Bedankt voor de bloemen waren vanuit Rome ingevlogen. Het draaiboek lag klaar:
-
Marjoleine wint vier punten.
-
Marjoleine loopt naar Sjoerd.
-
Interview.
-
Dan pas de Franse pers. Die kunnen wachten.
De Ronde Die Niet Bestond
Maar verdomme. Blijkt het zomaar te kunnen dat je een tafel níet wint omdat je tegenstanders er geen donder van kunnen, maar wel heel veel geluk hebben. En elkaar natuurlijk uitgooien.
Daar zit je dan. Sportshirt vers gestreken. Haren gekamd. Franse volzinnen ingestudeerd. En ineens lukt er niks meer.
Ondertussen pakt de rest van Team NL vrolijk punten in de slipstream van het opportunisme.
Sjoerd verlaat Réunion met stille trom. De bloemen blijven staan. Ze waren toch al half dood. Die geven we dan wel aan de Franse winnaars.
De Nederlandse Eindspurt
-
Olav verzamelt 41 nieuwe redenen om een hekel te hebben aan Franse spelers en wordt 42e. Chapeau!
-
Sandra stijgt van plek 55 naar 26. Dat zijn sprongen. (Vooruit dus, Olav.)
-
Jacqueline klimt van 51 naar 25. (Stijgt dus, Olav.)
-
Joke stond al goed (18e), wint nog vier plekken en wordt 14e. Ze was er dan ook zeer over te spreken.
Het hoogtepunt voor Olav bleef beperkt tot een bedankje aan de organisatie. Een simpel “dankjewel voor de gastvrijheid” had volstaan. Maar nee. Hij moest uitleggen hoe verkeer op Réunion werkt: vriendelijk, geduldig, respectvol. En hoe het in Nederland gaat: alles wordt opgelost met een middelvinger.
En dan… de heldin van Réunion
Ondanks die ene zeperd in de laatste ronde, ondanks de misgelopen bloemen, ondanks het vertrek van Sjoerd… Marjoleine wordt de held van de dag, van het toernooi en misschien wel van de hele vakantie.
Een negende plek op het Open Frans Kampioenschap 2026. Dat is geen uitslag. Dat is een prestatie van mythische proporties.
Lips. Klein van naam, groot in daden.
Het inspireerde uw schrijver tot een epos, een heldendicht, zoals alleen voor edelen wordt geschreven.
* * * * * Lees verder onder de foto * * * * *
Koningin‑bijna‑van‑Réunion
Op het eiland waar de vulkaan rookt
en de palmbomen zachtjes fluisteren,
waar mahjongstenen kletteren als tropische regen
en Nederlanders altijd nét iets te fanatiek blijken,
daar stond één vrouw op uit de massa:
Marjoleine, de Onverschrokken.
Ze kwam niet voor de zon,
niet voor de stranden,
niet voor de kreoolse keuken
— al hielp dat allemaal wel.
Nee, ze kwam voor de strijd.
Voor de eer. Voor het recht om te zeggen:
“Ja hoor, dat heb ik dus even geflikt.”
En geflikt had ze het.
Want op deze gedenkwaardige dag
begon ze als een wervelwind.
De eerste ronde? Gewonnen.
De tweede ronde? Ook gewonnen.
De Fransen keken elkaar aan
alsof er net een orkaan categorie 5
door de speelzaal was geraasd.
Bij het ingaan van de laatste ronde
stond ze vierde in het algemeen klassement.
Vierde! Op Réunion!
Met uitzicht op het podium,
met de geur van eeuwige roem al in de neusgaten.
Maar ja… zelfs helden
kennen hun tragische hoofdstuk.
In die laatste ronde
— die verraderlijke, gluiperige,
door de goden vervloekte laatste ronde —
ging het mis.
Niet dramatisch mis,
maar net genoeg om de geschiedenisboeken
een andere wending te geven.
Een derde plaats aan tafel.
En zo eindigde Marjoleine uiteindelijk
op een negende plek in het algemeen klassement.
Maar laat één ding duidelijk zijn:
helden worden niet geboren uit perfecte eindstanden.
Helden worden geboren uit lef, uit strijdlust,
uit het vermogen om twee ronden te winnen
alsof het niets is
en daarna nog steeds te lachen
alsof het allemaal maar een tropisch avontuur is.
Dus schrijdt voort, Marjoleine,
heldin van Réunion,
stormram van Bamboe Acht,
vrouw die de Fransen deed sidderen
en de Nederlanders deed dromen.
De negende plaats is slechts een getal.
Maar jouw verhaal?
Dat is een legende.
Reactie plaatsen
Reacties
Chapeau voor onze heldin Marjoleine!
Maar zeker ook voor jou schrijfstijl Olav!
Ben en ik genieten er elke dag van!
Wat een sappig verhaal weer, helaas dat niet voor allemaal de uitslag top was, als jullie maar wel een onvergetelijke vakantie gehad hebben.