En zo is het ineens alweer dinsdag en sluiten we twee weken af op een eiland dat ons niet alleen heeft verrast met zijn vulkaan, zijn groene explosie aan bomen en planten, en zijn bijna buitenaardse landschappen, maar vooral met zijn mensen. Een samenleving waarin verbinding geen politiek modewoord is, maar simpelweg de standaardinstelling van het dagelijks leven. Je vraagt je bijna af of ze hier überhaupt verschillen zien — of dat iedereen gewoon vrolijk door elkaar heen leeft zoals het bedoeld is.
We hebben ons verbaasd over het verkeer, waar fietsen overal mag (of het verstandig is, blijft een tweede), waar een smal streepje asfalt langs de snelweg blijkbaar telt als fietspad, en waar wandelaars zonder verlichting in het donker rondlopen alsof ze persoonlijk verzekerd zijn door God, Allah, Boeddha of de Dalai Lama.
Gisteren probeerden we de vulkaan te bezoeken die een paar maanden geleden nog vuur spuwde. Tot twee kilometer kwamen we — verder was de weg nog steeds kapot. Wat overbleef was een zwart, indrukwekkend maanlandschap met hier en daar alweer dappere groene sprietjes. Mooi en angstaanjagend tegelijk.
Terug in ons huisje wachtte de zwaarste taak van allemaal: al het lekkers uit de koelkast opmaken. Een marteling van formaat. En ondanks een dappere poging om dat zonder een potje mahjong te doen, moeten dat als mislukt beschouwen. Maar zoals Socrates al zei: It’s a dirty job, but somebody has to do it. En wij waren toevallig die somebody.
Straks pakken we rustig in. Dankzij de vriendelijke verhuurder mogen we tot 14:00 blijven. Daarna de auto aftanken, door de wasstraat halen, en nog één keer omkijken voordat we in het vliegtuig stappen dat ons via Charles de Gaulle (het vliegveld, niet de president) hopelijk richting Schiphol brengt. Met een beetje geluk heeft Air France nog een toestel over dat die kant op wil.
En daarmee komt er een einde aan deze blog. We hebben hem met heel veel plezier geschreven — en jullie reacties maakten het alleen maar leuker. De meesten van jullie zien we binnenkort weer op de toernooien. Misschien zelfs komend weekend al, bij het Riichi Dutch Open in Oss. Vakantie is heerlijk, maar er moet natuurlijk ook gewoon weer keihard gemahjongd worden.
Groetjes van Joke, Marjoleine, Sandra, Jacqueline en Olav
Reactie plaatsen
Reacties
Haha geweldige quote van Socrates, inderdaad jullie waren degene die deze job moesten doen en ik heb genoten van jullie verslagen op deze prachtige trip. Een hele goede reis huiswaarts en geniet van de de laatste momenten. Groetjes Quincy