Een lekker tussendoortje

We zitten nu een week op dit fantastische eiland en minstens zo lang tikken we elke dag een blog in elkaar. Het begon als een opwelling, een soort digitale oprisping na een te zware maaltijd. Maar jullie reacties maken het meer dan de moeite waard. Alleen moeten we, zoals Wim Kieft al honderd keer heeft gewaarschuwd, niet in onszelf gaan geloven. Gelukkig hebben Sandra en Olav dat probleem volledig eigenhandig opgelost.

Want waar drie spelers van Team NL als een tropische brandhaard door het toernooi razen, zijn er ook twee deelnemers die vooral dienen als ballast. Ik zal het even uitleggen.

Uw schrijver heeft namelijk een gezonde hekel ontwikkeld aan Franse spelers. Dat komt vooral doordat hij er niet van kan winnen. En als er íets is waar hij een hekel aan heeft, dan is het wel aan niet winnen. Zijn zus kan het beamen: vroeger vlogen de huizen, hotels, Kalverstraat en Neude door de woonkamer. Scrabble werd herschreven zodat een Q van 10 punten tóch gelegd kon worden. Uiteraard op 3x woordwaarde. En dan zwijgen we nog maar over de snookerpartijen op latere leeftijd. Menig keu is bij de tegenstander rectaal ingebracht — figuurlijk, meestal — tenzij hij al in tweeën was gebroken. (de keu, niet de tegenstander)

Kortom: een verliezende Olav is geen prettige Olav. Daar is iedereen het wel over eens.

En toch besloot hij doodleuk om op een Frans eiland, tegen Franse spelers die uitsluitend Frans spreken, een mahjongtoernooi te spelen. Dat is vragen om problemen. Gelukkig begon hij aan het tweede toernooi met een briljant plan: geen enkele ambitie.

En het werkt. Zijn enige twee behaalde punten op dag één kwamen tegen… twee Nederlanders. Verder was het huilen met de pet op. Sandra deed vrolijk mee in de categorie “laatste plaats vermijden voor gevorderden” en sprokkelde eveneens twee schamele puntjes bij elkaar. Het wordt nog een gevecht om niet als hekkensluiters geëerd te worden.

Maar gelukkig is er ook goed nieuws. Heel veel goed nieuws zelfs.

Marjoleine – De Stille Storm

Met zeven punten uit drie partijen staat ze fier boven het midden. Op het riichi-toernooi werd ze al zesde, dus de vorm is er. Ze speelt alsof ze een abonnement heeft op goede handen.

Joke – De Poortwachter

Joke doet er nog een schepje bovenop. Acht punten. Acht! Ze rammelt nadrukkelijk aan de poort van het podium. Overigens rammelde ze ook aan de poort van de tempel waar we spelen. Die bleef dicht. Bleek de verkeerde poort. Maar zodra ze de juiste vond, vond ze blijkbaar ook de juiste stenen.

Jacqueline – De Feniks van Réunion

En dan… Jacqueline. Rammelende gebitten, knikkende knieën, loszittende zenuwen — niets houdt haar tegen. Wanneer iedereen denkt dat ze even uit beeld is, herrijst ze. Als een feniks. Met negen punten heeft ze een enorme stap gezet richting de titel Koningin van Réunion.

We vrezen dat we haar hier moeten achterlaten. De plaatselijke bevolking zal haar waarschijnlijk de rest van haar leven aanbidden. We houden u op de hoogte.