Gevecht in Edewecht
Edewecht, 23-mei-2026 - Voor de zoveelste keer togen uw organisator en diens vriendin richting het Duitse Edewecht. Het was de vrijdag voor Pinksteren, dus uiteraard voorspelden de verkeersdiensten een verkeersinfarct van epische proporties. En toegegeven: ze hadden gelijk. De A50 veranderde in een soort rijdende meditatiecursus, waarbij “rijden” vooral bestond uit niet rijden.
De afslag naar de A1 bracht nog een kortstondige glimlach, maar die werd er bij de grens met Duitsland weer vakkundig afgeveegd door een rij voertuigen die vermoedelijk al sinds Hemelvaart stil stond. Maar goed — zodra je Duitsland binnenrolt en de borden “onbegrenzte Geschwindigkeit” ziet, verschijnt vanzelf een grijns van oor tot oor.
Vriendin‑lief had inmiddels besloten dat de binnenkant van haar oogleden interessanter was dan het uitzicht, dus de radio ging een tandje harder. Onderzoek had immers uitgewezen dat men in Hillegom en omstreken vast slaapt.
🛏️ De logeerpartij die geschiedenis schreef
Lang geleden maakte Andrea Meißner de fout ons uit te nodigen voor een overnachting. Een aanbod dat wij uiteraard met beide handen aangrepen — gewapend met een fles wijn en een six‑pack bier.
De heer des huizes bleek echter geheelonthouder. De fles wijn werd desalniettemin professioneel leeg getetterd, het bier ging ongeopend weer mee terug.
Zoals altijd werden de gesprekken dieper naarmate de klok richting middernacht kroop. Uiteindelijk bereikten we de logeerkamer: 50% van ons kon niet slapen, de andere helft sliep al voordat het licht uit was.
🥐 Ontbijt op 4‑sterrenniveau
De volgende ochtend stond er een ontbijt klaar waar een 4‑sterrenhotel spontaan minderwaardigheidscomplexen van zou krijgen. Zonder alcohol dit keer, maar de gesprekken waren opnieuw van een niveau dat Plato jaloers zou maken.
Het Deutsch‑Niederländisches Freundschaftsturnier voelde bijna als een hinderlijke onderbreking van onze filosofische beschouwingen.
🀄 Het toernooi zelf (ja, dat was er ook nog)
Dankzij een extra inspanning van “De Grote Organisator” waren er dit jaar zowaar twee teams die ongeveer even groot waren. Slechts twee Duitsers werden vriendelijk doch dringend verzocht om Team NL te completeren.
Sportief gezien viel er ook wat te melden:
-
Jacqueline haalde 10 tafelpunten en belandde in een groep van zes spelers die de plekken vier t/m negen verdeelden.
-
Olav, winnaar van de vorige editie, had de wisselbokaal thuis laten staan — een gewaagde psychologische zet. Zijn plan om het toernooi dan maar opnieuw te winnen slaagde bijna. Twee spelers waren nét iets beter, waarschijnlijk door een combinatie van geluk, toeval en Duitse degelijkheid.
🎉 Volgend jaar: jubileumeditie!
In 2027 wordt de 20e editie georganiseerd. Voor iedereen die eens internationaal wil spelen zonder meteen in een EMA‑storm terecht te komen: dit is dé opstap.
Dus: 15 mei 2027. In de agenda. Met dikke stift.