Hangoren is de oplossing
Oss, 25-sep-2026 - Het Skôn Spel toernooi organiseren lijkt een beetje op mahjong spelen. Je begint vol goede moed, met een strak plan en het idee dat alles onder controle is. Vervolgens gooit iemand of trek je zelf een onverwachte steen en ligt je zorgvuldig opgebouwde hand binnen vijf minuten in puin.
De voorbereidingen voor ons toernooi waren al maanden onderweg. Inschrijvingen stroomden binnen, de deelnemerslijst groeide gestaag en de organisatie begon voorzichtig te dromen van een zorgeloze wedstrijddag. Een illusie natuurlijk, maar dat houdt ons elk jaar weer niet tegen.
Want hoe dichter het toernooi nadert, hoe hoger de frustratiegraad stijgt. Het absolute hoogtepunt wordt traditioneel bereikt wanneer een week voor aanvang de laatste herinneringsmail wordt verstuurd. Alsof er ergens een geheim startsignaal klinkt, volgen dan de afmeldingen. Niet zomaar afmeldingen, maar afmeldingen met redenen waarvan zelfs de meest creatieve romanschrijver zou zeggen: "Nou, dat is wel erg vergezocht."
Mijn goede vriend en organisator van De Reus van Rotterdam, Ad van der Linden, kan er boeken over schrijven. Hij hoeft maar twee minuten over dit onderwerp te praten of hij loopt volledig leeg. Gelukkig kan hij daar beter mee omgaan dan uw schrijver. Die vraagt zich de laatste weken steeds vaker af of het niet verstandiger is om helemaal geen toernooien meer te organiseren.
Toch is er altijd weer dat ene moment waarop alle ellende vergeten is. Zodra de laatste prijs is uitgereikt en de complimenten loskomen, verandert de grote organisator weer in een trotse aap. Nog dagen later mag zijn omgeving aanhoren hoe geweldig alles geregeld was. Die omgeving verdient eigenlijk ook een prijs.
Dit jaar bereikten we organisatorisch echter een nieuw dieptepunt. Door het grote aantal afmeldingen moesten zelfs twee leden van Schoon Spel worden gevraagd hun inschrijving terug te trekken. Gelukkig waren Rita en Herman zo sportief en begripvol dat zij de situatie direct inzagen. Maar geloof ons: bij meerdere organisatoren leverde het toch een slapeloze nacht op.
Sportief gezien viel er helaas ook weinig te juichen.
Bij de recreanten was de terugval stevig. Vorig jaar stonden nog zes Schoon Spel'ers in de top tien. Dit jaar moesten we het doen met precies nul. Trees redde de eer met een verdienstelijke 21e plaats en was daarmee de enige clubgenoot in de bovenste helft van het klassement. Daarachter volgden Jet (27e), Frans (31e), Franka (39e) en Dora (44e). De volledige uitslag is hier te lezen.
Ook bij de competitieve spelers was de oogst bescheiden. Olav wist in directe confrontaties weliswaar zijn belangrijkste rivalen voor het Nederlands Kampioenschap te verslaan, maar hield daar uiteindelijk slechts een 16e plaats aan over. Daarmee bleef hij nog wel clubgenoten Cisca (26e), Jacqueline (30e), Foppe (33e), Anja (40e) en Dimphy (44e) voor. De volledige uitslag is hier te vinden.
En dan resteert nog één onderwerp dat uw schrijver al zestien jaar bezighoudt: de wisseltrofee voor de recreanten.
Deze creatie, ooit vervaardigd door een toen al ex-clubgenoot, heeft door de jaren heen veel positieve reacties ontvangen. Vooral van de winnaars. Zelf bleef ik echter altijd twijfelen. Wat stelde die vorm nu eigenlijk voor?
Mijn tweede vrouw kwam ooit met de theorie dat het vleugels zijn. Vleugels die van winnaar naar winnaar vliegen. Een mooie gedachte, maar niet voldoende om mijn scepsis volledig weg te nemen.
Tot vandaag.
Vandaag hoorde ik eindelijk de verklaring waardoor alles op zijn plaats viel.
"Dat zijn gewoon de oren van een hangoor-konijn."
Briljant.
Want iemand die zijn oren laat hangen, verliest de moed of geeft het op. En precies dat ga ik vanaf vandaag doen met mijn eigengereide mening over deze bokaal.
Het is een fantastische trofee.
En het zijn inderdaad hangoren.
Prachtig.