Het is weer raak
Leidschendam, 10-okt-2026 - Het voorlaatste MCR-toernooi voor de competitieve spelers was er eentje om niet snel te vergeten. Niet omdat er ineens busladingen Schoon Spel'lers richting Leidschendam waren vertrokken. Integendeel. Met twee deelnemers zaten we qua vertegenwoordiging ergens tussen "delegatie" en "toevallige voorbijgangers".
Het toernooi werd gespeeld in hetzelfde Bridgecentrum waar eerder dit jaar tijdens De Reus van Rotterdam prachtige resultaten werden geboekt. Daar kroonde Olav zich tot winnaar en legde Anja beslag op een fraaie tweede plaats. Vanaf dat moment begon het grote rekenen. Niet het soort rekenen waar mahjongspelers doorgaans goed in zijn, maar het ingewikkelde rekenwerk rondom rankings, plaatsingen en de allesbeslissende vraag: kunnen we het Nederlands Kampioenschap naar Oss halen?
Sindsdien werden toernooi na toernooi degelijke resultaten verzameld. Zelfs het tactisch overslaan van het MDO bleek onderdeel van een uitgekiend masterplan. Als organisator krijg je immers een compenserend resultaat toegekend: het gemiddelde van je gespeelde toernooien. Soms is organiseren maar niet meespelen gewoon de beste zet.
Met die gedachte in het achterhoofd reisden we af naar het Geel-Groene Draak-toernooi van de Haagse Kringen. Den Haag dus. De stad waar alles groen-geel is, zelfs de voetbalclub en de ooievaar. Een toernooi dat Cisca waarschijnlijk direct tot haar favoriete evenement van het jaar had uitgeroepen. Zoals de lokale bevolking het zelf zou zeggen:
"Effe lekkâh mahjong legge me motâh en bekânde, joh. Da's pas gezellug."
Volgens Haagse bronnen dien je die laatste lettergrepen ongeveer achter op de huig uit te spreken. Zelf krijg ik het niet verder dan een lichte keelontsteking.
Maar goed, terug naar de werkelijkheid. Twee deelnemers namens onze bloeiende vereniging. Waarvan er eentje haar clubavonden wekelijks bij Bamboe Acht speelt. Een vereniging die wel beschikt over iets wat wij voorlopig alleen uit verhalen kennen: een grote groep leden die regelmatig aan toernooien deelneemt. Het gevolg laat zich raden. Veel ervaring, veel sterke spelers en een gemiddeld niveau waar Schoon Spel voorlopig vooral bewonderend naar kan kijken.
En toch.
Ondanks alle statistieken, ranglijsten, verwachtingen en ander modern ongemak wist Olav opnieuw de eerste plaats te bemachtigen. Daardoor is het Nederlands Kampioenschap met nog slechts één toernooi te spelen wel heel dichtbij gekomen. Er rest nog één concurrent. Volgens doorgaans zeer betrouwbare bronnen beginnen de eerste lichte zenuwtrekjes inmiddels zichtbaar te worden. We zullen geen namen noemen, maar hij schijnt opvallend vaak naar de ranglijst te kijken.
Ook Jacqueline mocht richting het podium wandelen. Waar sommige spelers voortdurend tussen euforie en ellende schommelen, koos zij vandaag voor een eenvoudiger strategie: alleen maar goede resultaten spelen. Dat bleek voldoende voor een prachtige derde plaats.
Als je het positief wilt bekijken, en dat doet uw schrijver niet vaak, dan kunnen we concluderen dat honderd procent van de namens Schoon Spel deelnemende spelers het podium heeft gehaald. Dat is een score waarmee zelfs de grootste azijnzeikers voorlopig even hun mond zullen moeten houden.
Volgende halte: het negen poorten toernooi in IJsselstein. Het zal een vertrouwd gevoel geven want ook daar verder geen deelnemers namens onze club. En daarna weten we of het Ossche mahjong daadwerkelijk een Nederlands kampioen rijker is... of dat we weer een jaar moeten doen alsof meedoen belangrijker is dan winnen.