Je moet er wat voor over hebben
Heemstede, 21-feb-26 - Gemiddeld eens in de zeven jaar valt Valentijnsdag op een zaterdag. Een romantisch toeval waar je als mahjongclub natuurlijk meteen gebruik van wilt maken. Maar dit jaar? Dit jaar gooide een schoolvakantie roet in het eten. Het vertrouwde Hageveld College was dicht. Valentijnsdag viel op zaterdag, maar het Valentijnstoernooi… een week later. Wat een sof. De mooiste locatie van Nederland, precies op de dag zelf onbereikbaar. Cupido had het duidelijk te druk met andere dingen.
Gelukkig bleek de liefde voor mahjong sterker dan de liefde voor symboliek. Maar liefst 68 recreanten en 76 competitieve spelers vulden 36 tafels. En ondanks het MERS-predicaat waren er nauwelijks buitenlandse deelnemers. De paar die er waren, spraken gewoon Nederlands. De spreekstalmeester kon dus zonder stress zijn openingswoord doen — al had hij het keurig voorbereid én wist hij zelfs een spontaan grapje te produceren.
Organisatorisch was het weer smullen geblazen. Letterlijk. De koekenbakkers van de club hadden een buffet neergezet waar je spontaan een extra pauze voor zou willen inlassen. Zelfgemaakte lekkernijen, onbeperkte koffie en thee… de lange rit naar Heemstede voelde ineens als een spirituele pelgrimage die volledig de moeite waard was. En dan moest het toernooi nog beginnen.
Natuurlijk was er ook een puntje van kritiek. De speeltijd werd verlengd van 90 naar 100 minuten. En omdat de pauzes al langer zijn om alle uitslagen te verwerken, dreigde de dag uit te lopen als een slecht gerezen cake. Maar de organisatie had een briljante oplossing: “We beginnen gewoon wat eerder.” Rekent u even mee: inschrijven vanaf 08:00 uur, reistijd 1 uur en 25 minuten, beperkte parkeerplaatsen… Resultaat: vertrek om 06:45 uur bij de McDonald’s in Heesch. Romantiek is mooi, maar carpoolen is pas echte liefde.
Olav — die de route naar Heemstede inmiddels kan dromen — had drie reisgenoten: Anja, Cisca en niemand minder dan de voorzitter van de Nederlandse Mahjong Bond, Désirée Heemskerk. Een bron van mahjongkennis én een gezellige gesprekspartner. Toen Jacqueline halverwege de rit ook nog even inbelde, wist Olav dat zijn rol voor de rest van de rit beperkt zou blijven tot gas geven en af en toe remmen. Dat laatste was overigens optioneel, want op dat onzalige tijdstip rijdt er werkelijk niemand op de A2 en A9.
De onderlinge clubband bleek al na ronde één. Anja 36e, Cisca 37e. Jacqueline 57e, Olav 58e. Je zou bijna denken dat het vooraf was afgesproken. In ronde twee werd er drie keer tafelwinst gepakt, maar bleef er voor Anja slechts één schamel puntje over. Na de lunch — de gevaarlijkste tegenstander van de dag — schoven Olav (vier punten) en Jacqueline (twee punten) omhoog, terwijl Cisca (nul) en Anja (één) wat wegzakten.
De vierde ronde bracht duidelijkheid.
-
Anja eindigde als 53e met vijf tafelpunten en heeft nu een prachtig startpunt voor volgend jaar.
-
Jacqueline pakte zeven punten en een 35e plek, geheel terecht met een beroep op organisatorische verplichtingen.
-
Cisca eindigde met acht punten op een keurige 31e plek — bovenste helft, missie geslaagd.
-
En Olav? Die herpakte zich na een dramatische eerste ronde met drie tafelwinsten en eindigde als vierde. Net buiten het podium, maar meer dan tevreden.
En zoals het tradities betaamt, werd de dag afgesloten bij de McDonald’s. Een gezonde sportmaaltijd na serieuze inspanning — want herstel is belangrijk. Een groepsfoto zat er helaas niet in: er waren te weinig servetjes om alle vettige handen en gezichten toonbaar te maken. Daarom alleen een foto van het resultaat: een te gekke dag, een geslaagde missie en hopelijk een inspiratiebron voor meer clubgenoten om óók eens een toernooi buiten Oss te bezoeken.