MDO voortaan in Duitsland?
Edewecht, 24/25-okt-2026 -Terwijl de motivatie van de grote organisator om nóg een mahjongtoernooi uit de grond te stampen langzaam maar zeker richting het absolute nulpunt zakt, kwam er afgelopen weekend uit onverwachte hoek een verrassend frisse oplossing aanwaaien. En die waaide niet uit het Verre Oosten, maar gewoon uit het Duitse Edewecht.
Daar werd jarenlang het bekende Doppelturnier gespeeld. Werd, inderdaad. Want ook tradities hebben tegenwoordig een houdbaarheidsdatum. Waar MCR jarenlang de hoofdattractie vormde, heeft riichi inmiddels een indrukwekkende opmars ingezet. Bij onze oosterburen schieten riichiclubs tegenwoordig sneller uit de grond dan bouwmarkten en broodjeszaken bij elkaar. Een mooie ontwikkeling, tenzij je een gecombineerd MCR/riichi-toernooi organiseert.
Het gevolg liet zich raden. Het Doppelturnier verloor zijn MERS-status, spelers bleven weg en een mooie traditie verdween geruisloos van het toneel. Jammer, natuurlijk. Maar Duitsers staan erom bekend dat ze problemen niet alleen constateren, maar er af en toe ook iets aan doen. En zo ontstond het Winds of Autumn-toernooi: twee dagen puur MCR.
Zoals iedere doorgewinterde toernooiganger weet, hoort een eerste Duitse editie traditioneel met een bescheiden deelnemersveld van start te gaan. Het zou bijna verdacht zijn als dat niet gebeurde. Ook Winds of Autumn ontsnapte niet aan deze eeuwenoude gewoonte. Uiteindelijk verschenen er 40 spelers aan de start.
De samenstelling van het deelnemersveld was daarbij minstens zo interessant als het aantal deelnemers. Uit Duitsland zelf kwamen slechts elf spelers. Elf. Op een Duits toernooi. Zelfs de twee Vlaamse deelnemers vormden procentueel bijna een machtsblok. Maar Chris en Jos verdienen altijd een eervolle vermelding. Klein in aantal, groot in aanwezigheid. Uw schrijver heeft in al die jaren nog niemand kunnen betrappen op een slecht woord over dit duo. Dat is in de mahjongwereld ongeveer even zeldzaam als een speler die toegeeft dat hij zelf de fout maakte.
Maar misschien belangrijker nog: hier tekent zich zomaar een oplossing af voor een toekomstig Nederlands probleem.
Van de 40 deelnemers kwamen er namelijk liefst 27 uit Nederland. Dat is niet eens zo heel veel minder dan het deelnemersveld waar het gemiddelde MCR Dutch Open tegenwoordig op mag rekenen. En dus rijst voorzichtig de vraag: waarom zouden wij dat toernooi eigenlijk zelf nog organiseren?
Misschien moeten we het MDO gewoon uitbesteden aan onze Duitse vrienden. Die beschikken klaarblijkelijk over voldoende vrijwilligers, voldoende reservespelers én, niet onbelangrijk, een catering waar je zonder schaamrood op de kaken bezoekers naartoe kunt sturen. Het klinkt zowaar als een toekomstbestendig businessmodel.
Namens Schoon Spel werden alvast drie verkenners uitgezonden om de mogelijkheden ter plaatse te onderzoeken. Twee namen hoeven we nauwelijks te noemen, die verschijnen ongeveer net zo consequent op buitenlandse toernooien als de windmolens in een Nederlands landschap. De derde deelnemer was daarentegen een stuk verrassender.
Dimphy was weer eens van mening dat ze al jaren in een gigantische dip verkeert. Gelukkig trekken haar resultaten zich daar weinig van aan. Met een keurige 17e plaats eindigde ze namelijk precies in de bovenste helft van het klassement. Anders gezegd: er waren meer spelers die achter haar eindigden dan ervoor. Dat klinkt aanzienlijk minder als een crisis dan het slachtoffer zelf graag doet voorkomen.
Jacqueline beleefde ondertussen een uitstekend weekend. Met 16 tafelpunten legde ze beslag op een fraaie vijfde plaats. Tot haar grote tevredenheid eindigde ze daarmee drie plekken boven Olav, die met exact hetzelfde aantal tafelpunten genoegen moest nemen met plaats acht.
En zoals sommige tradities nooit verdwijnen, zal ook deze klassering vermoedelijk nog jarenlang, geheel spontaan en zonder enige aanleiding, door de Hillegomse ter sprake worden gebracht. Bij voorkeur meerdere keren per toernooi. En anders tijdens de autorit erna. Of ervoor. Of gewoon wanneer er even een stilte valt.