Nederlands kampioen speelt bij Schoon Spel
IJsselstein, 31-okt-2026 - Binnen de Nederlandse mahjongwereld klagen we graag. Dat is tenslotte een van de weinige hobby's waarbij je ook punten kunt verliezen zonder een steen verkeerd te leggen. Een geliefd onderwerp is het toernooi van De Paarse Draak. De locatie is daar structureel te klein voor het aantal geïnteresseerden. Bovendien krijgen recreatieve spelers eerder een uitnodiging dan competitieve spelers. Hartstikke gezellig natuurlijk, maar wie het Nederlands Kampioenschap serieus neemt, kijkt met lichte paniek naar de wachtlijst. Je kunt moeilijk nationaal kampioen worden vanaf de bank thuis. Misschien wordt het eens tijd dat de bond een paar minimale eisen opstelt voor toernooien. Bijvoorbeeld: "Er moeten meer spelers naar binnen kunnen dan de brandweer comfortabel vindt."
Dat brengt ons direct bij De Negen Poorten, die dit weekend voor de negentiende keer het gelijknamige toernooi organiseerden. Ook daar waren de wachtlijsten indrukwekkend. Zowel recreanten als competitieve spelers stonden in de rij alsof er gratis bitterballen werden uitgedeeld. De ruimte is simpelweg beperkt. Nou ja, beperkt... vroeger werden er nog wel eens ruim honderd spelers naar binnen geperst. Tegenwoordig houdt men het verstandig bij maximaal 88 deelnemers. Een uitstekend compromis tussen mahjong en zuurstof.
Voor dit laatste Nederlandse MCR-toernooi van 2026 stond niet alleen de dagzege op het spel, maar ook het Nederlands Kampioenschap. De strijd was inmiddels teruggebracht tot twee mannen: Ad van der Linden van ENMV en onze eigen Olav.
Vooraf waren er allerlei berekeningen gemaakt. Tabellen, scenario's, vermoedelijk ook een paar astrologische voorspellingen. De conclusie was eenvoudig: hoe hoger Ad zou eindigen, hoe dichter Olav in zijn buurt moest blijven.
De eerste ronde gaf weinig vertrouwen. Eén punt voor team Schoon Spel. De tweede ronde gaf iets meer hoop met twee punten. Normaal gesproken zijn dat scores waarbij familieleden voorzichtig informeren of je nog wel plezier hebt in je hobby.
Gelukkig had Ad ongeveer hetzelfde plan voor het begin van het toernooi. Vooral geen tafels winnen. Naarmate beide titelkandidaten afwisselend teleurstellende resultaten noteerden, begon het vertrouwen in Nistelrode langzaam te groeien. Na de derde ronde waren de kansen van Olav zo gunstig geworden dat het kampioenschap alleen theoretisch nog kon worden weggegeven. En zoals iedere ervaren mahjongspeler weet: theorie is iets dat vooral anderen overkomt.
Met winst in de laatste ronde maakte Olav definitief een einde aan alle onzekerheid. Het resultaat was niet alleen het Nederlands Kampioenschap, maar ook nog eens een keurige elfde plaats in het toernooi zelf. Bewijs dat je geen toernooi hoeft te winnen om kampioen te worden, zolang je concurrent maar net iets minder hard zijn best doet.
Voor Jacqueline lag de focus intussen elders, namelijk de poedelprijs. Al vrij snel werd duidelijk dat de strijd om de laatste plaats minstens zo spannend was als die om de toernooiwinst. In een deelnemersveld van veertig spelers werd iedereen die het aandurfde nul tafelpunten te verzamelen vriendelijk maar dringend gewaarschuwd. Uiteindelijk trokken drie dappere zielen zich niets van die dreigementen aan. Daardoor eindigde Jacqueline op een fraaie 37e plaats en hoefde zij net niet als laatste het licht uit te doen. Een prestatie die misschien niet in de boeken komt, maar wel bewondering afdwingt bij iedereen die weet hoe moeilijk het is om niet als laatste te eindigen wanneer je daar per ongeluk wél heel dichtbij zit.