Twee uitersten in Uppsala
Uppsala, 03/04/05-jul-2026- Zoals bij de meeste leden van Schoon Spel niet bekend was, vond afgelopen weekend het Europees Kampioenschap MCR plaats in het wondermooie Uppsala. Namens onze club reisden Jacqueline en Olav af naar het hoge noorden, waar ze zich – geheel vrijwillig – lieten onderwerpen aan drie dagen mahjong, Zweedse koffie en existentiële twijfel. Omdat er ook prijzen waren voor viertallen, werden Marjoleine Lips (Bamboe Acht) en Sandra van Wijngaarden (Hoeksteen van Utrecht) speciaal ingevlogen om het team te versterken. Of te verzwaren. De meningen verschillen.
Ons viertal, luisterend naar de poëtische naam “Chicken(hand) in the basket” – gebaseerd op de Zweedse chef uit de Muppetshow, en niet op onze speelstijl, al zou je dat na dit weekend wél denken – eindigde op een knappe 34e plek uit 42 teams. Knap, want het vereist discipline om zó consequent onderaan te blijven bungelen. Tijdens de evaluatie zal dit ongetwijfeld besproken worden. Schoon Spel pompt immers duizenden euro’s in internationale exposure, en dan verwacht je toch minstens een top‑30 klassering. Of in ieder geval een gratis sleutelhanger.
En zoals dat gaat: slechte teamprestaties ontstaan uit slechte individuele resultaten. Jacqueline eindigde op een bescheiden 123e plek, net boven Sandra op 126 – een soort interne competitie waar niemand om vroeg, maar die toch ontstond. Marjoleine maakte het geheel af door op 156 te eindigen. Dat is op zich een prestatie, want ze liet tóch nog twaalf deelnemers achter zich. Waarschijnlijk mensen die hun vlucht misten, of onderweg naar de zaal verdwaalden.
Maar is er dan helemaal niets positiefs te melden vanuit het pittoreske Uppsala? Natuurlijk wel. Want in al die bagger ontbreekt nog één naam. De hoop in bange dagen. De koploper in de race naar het Nederlands Kampioenschap 2026. De grote organisator, inspirator en tafelgenoot van ons allemaal: Olav.
Olav sloot dag één af op een derde plaats. Dat is hoog. Dat is indrukwekkend. Dat is… iets wat hij op dag twee vakkundig de prullenbak in kieperde. Maar op dag drie herrees hij als een feniks uit de Zweedse as. Met uitzonderlijke combinaties, verfijnd spel en een persoonlijkheid die zelfs IKEA‑meubilair zou doen blozen, klom hij terug naar een 20e plek. En dat, dames en heren, is een verbetering van jewelste vergeleken met zijn vorige EK’s.
Dus ja: het team faalde. De individuen faalden. De statistieken faalden. Maar Olav? Die redde de eer. En dat is precies waarom we hem over drie jaar weer sturen. De rest mag thuis blijven oefenen.