Enthousiast als altijd — en dus volkomen blind voor onze eigen beperkingen — besloten we onze laatste dag in Uppsala nuttig te besteden. Nuttig is hier uiteraard een rekbaar begrip. Voor sommigen betekent het cultuur, natuur of verdieping; voor ons betekent het een sport kiezen waarbij de kans op lichamelijke schade minimaal is en de kans op totale vernedering maximaal. Enter: midgetgolf. Of zoals wij het noemen: babygolf.
Na een heroïsche wandeling van drie kwartier — of zoals Jacqueline en Sandra het noemen: tien minuten Uber — bereikten we het Uppsala Minigolfpark. De medewerker keek ons aan, zag vier volwassenen, twijfelde, keek nog eens, twijfelde opnieuw, en besloot ons toch maar toe te laten. Waarschijnlijk uit medelijden.
Olav mocht beginnen. Stoer. Zelfverzekerd. Klaar om te domineren. Eerste bal: plons. Water. Natuurlijk. Sandra en Marjoleine volgden met vergelijkbare successen, waarna Jacqueline — “the brains” — haar innerlijke Tiger Woods activeerde. Hole-in-one. Nog een. En nog een. Uw schrijver voelde lichte frustratie, lichte jaloezie en lichte moordlust. Maar er waren nog zeventien holes te gaan. Die zeventien holes verliepen exact hetzelfde. Jacqueline won glorieus. De rest van ons won vooral levenservaring.
Na een stevige lunch (muffin + koffie = Scandinavisch powerfood) begonnen we aan de tweede serie van achttien holes. Dit keer zou Jacqueline ontmaskerd worden. Dit keer zou blijken dat haar succes puur geluk was. Dit keer zouden wij haar techniek afkijken. Dit keer gebeurde weer exact hetzelfde. Jacqueline won opnieuw. De derde serie van achttien holes hebben we maar overgeslagen. Onze ego’s waren al fragiel genoeg.
Op weg naar de botanische tuin kwamen we langs een pleintje met acht foodtrucks. Acht. Dat is meer dan nul, dus statistisch gezien moesten we stoppen. Even later zaten we aan de quesadillas van de Mexicaanse truck. De botanische tuin werd geschrapt. Prioriteiten zijn belangrijk.
Na 22 uur MCR in het weekend waren we toe aan echt mahjong. Twee potjes riichi dus. Tussen de potten door moest er gegeten worden, en dat werd Miklagård: Grieks vlees, Italiaanse pizza en een serveerster met een Frans decolleté dat meer onthulde dan verborg. De Barolo was uitstekend en in Scandinavië geprijsd alsof we tot de aristocratie behoren.
Het tweede potje riichi werd half slapend, half vegeterend gespeeld. De volgende ochtend moesten we terugkijken wie er gewonnen had. Jacqueline dus. Bijna.
Jacqueline won babygolf. Jacqueline won riichi bijna. Jacqueline won de dag. De rest van ons won vooral materiaal voor dit blogstuk.
Reactie plaatsen
Reacties