Hadden we verwacht dat de Nederlanders, die twee dagen lang de top van het klassement bevolkten, het ook de derde dag vol zouden houden? Uw schrijver — doorgaans optimistisch, maar niet gek — had serieuze bedenkingen. De derde dag is immers berucht: benen worden zwaar, hersenen worden pap, en mahjongstenen lijken ineens te fluisteren: “Foutje? Foutje doen?”
Maar wat blijkt: de goede resultaten met een rood‑wit‑blauwe vlag bleven binnenstromen. Het klassement veranderde in een soort file op de A2: iedereen schoof dichter naar elkaar toe, niemand kon meer remmen, en de allerhoogsten faalden keer op keer. De achtervolgers roken bloed. En dat rook blijkbaar naar Zweedse kaneelbroodjes.
Luuk van Balkum: van bijna‑kampioen naar ‘wat als…’
Luuk van Balkum, tot dan toe de man die het klassement als een tamme puppy aan de lijn hield, scoorde in de laatste drie ronden telkens een nul. Drie keer. Achter elkaar. Had hij één keer vier punten gescoord, dan hadden we hem nu Europees Kampioen mogen noemen. Één keer. Vier punten. Dat is ongeveer de mahjong‑equivalent van: “Had ik gisteren niet die derde bitterbal genomen, dan paste mijn broek vandaag nog.”
Marcel Tjon‑a‑Sam: de man die geschiedenis schreef (en één foutje maakte)
Marcel Tjon‑a‑Sam had exact hetzelfde verhaal, maar dan met een dramatische soundtrack eronder. In het allerlaatste spel van de allerlaatste ronde verloor hij even de scherpte. Een zekere winst werd verkwanseld door een foutieve beslissing — de tafelwinst glipte uit zijn handen, en daarmee ook de eindoverwinning. Maar zijn derde plaats? Die is er één voor de geschiedenisboeken. Hier zal later nog met ontzag over gesproken worden. Waarschijnlijk zelfs met handgebaren.
Marjan & Anton: de stille sluipmoordenaars
De misstappen van Luuk werden gretig aangegrepen door Marjan van den Nieuwendijk, die een hele, hele mooie 5e plek opeiste. En pal daarachter, op plek 6, stond een supertrotse Anton Kösters. Je kon de emoties in zijn ogen zien — en dat is knap, want Anton is normaal gesproken emotioneel net zo expressief als een IKEA‑kast. Drie Nederlanders bij de eerste zes. Wie had dat vooraf kunnen voorspellen? Zelfs de Zweedse bookmakers niet.
En toen won er weer een Fransman…
Het enige minpuntje: de winnaar kwam — zucht — weer uit Frankrijk. Tot en met ronde negen werd zijn naam niet één keer genoemd. Maar met zes punten uit de laatste twee ronden en de reeds genoemde misstappen van de concurrenten was Joël Ratsimandresy de lachende winnaar. Gelukkig behoort hij tot de weinige Fransen waar je een normaal gesprek mee kunt voeren zonder dat je het gevoel krijgt dat je eigenlijk niks voorstelt. Het is deze Fransoos van harte gegund.
Meer Nederlandse glorie
In de top‑20 vinden we behalve de vier supersterren ook nog:
-
Twan Loose op plek 14
-
Gerda van Oorschot op plek 17
-
Olav Sommers op plek 20
De complete uitslag is hier te lezen.
Team Chicken(hand) in the basket: de comeback‑kippen
Ons eigen team — je weet wel, Chicken(hand) in the basket — heeft zich van zijn allerbeste kant laten zien. Met redelijke scores heeft bijna iedereen zijn positie (licht) verbeterd:
-
Jacqueline eindigde op plek 123
-
Sandra op 126
-
Marjoleine op 156, maar ze laat altijd nog 12 tegenstanders achter zich. Dat is meer dan sommige mensen achterlaten in de supermarkt bij de kassa.
De teamprestatie kwam uit op plek 34 van 42 teams. Daar hadden we iets meer van verwacht, maar ach — het logo van Chicken(hand) straalt ook geen moordlust uit.
Team ULN: de slagers van Uppsala
Team ULN daarentegen… De gebroeders Van Damme uit Vlaanderen, samen met moeder Marjan en zoon Twan uit Zeeuw‑Vlaanderen, vermorzelden alle tegenstanders aan tafel. Het moeten bloedbaden zijn geweest. Mahjongstenen die nog steeds liggen na te trillen. Tegenstanders die fluisterend vragen: “Wat is er precies gebeurd?”
De workshops: van scepsis naar succes
Het is nog niet zo lang geleden dat het toenmalige bestuur van de Nederlandse Mahjong Bond het lumineuze idee opvatte om workshops te organiseren voor MCR‑spelers. Na wat aanvankelijke scepsis mogen we nu concluderen dat het initiatief zijn vruchten heeft afgeworpen. De twee organisatoren vinden overigens dat ze als erelid benoemd zouden moeten worden. Helaas zijn beide zo bescheiden dat ze niet met naam en toenaam vermeld willen worden. Dus dat doen we dan ook niet. Maar jullie weten wie het zijn.
Reactie plaatsen
Reacties