Live verslag van het MCR Dutch Open 2026 + tussenstand
De Grote Tijd‑Apocalyps
In een vlaag van vooruitstrevendheid was de website vernieuwd. Hartstikke mooi. Alleen één minuscuul detailletje was vergeten: de oude pagina’s stonden nog gewoon open voor publiek. En de Nederlandse Bond? Die was ook niet ingelicht over de wilde plannen van Schoon Spel. Resultaat: totale paniek onder de deelnemers.
Op de oude pagina stond aanvang 10:00 uur. Op de nieuwe pagina stond aanvang 09:00 uur.
Mahjongers zijn doorgaans rustige mensen, maar als je met hun aanvangstijd knoeit, verandert de groep spontaan in een kudde opgefokte alpaca’s. Gelukkig kwam er een briljante oplossing uit de lucht vallen: We sturen iedereen een mailtje. En verdomd — het werkte. Iedereen was op tijd. Een wonder dat zelfs in Lourdes opgetekend zou worden.
De Organisator en de Vergeten Klok
Door alle verwarring was het stressniveau van de grote organisator inmiddels gestegen tot ver boven het kookpunt. En dan weet je het: dan wordt er weer van alles vergeten. In het verleden was dat al eens zijn laptop. Deze keer was het de aftelklok. Iedere mahjongspeler weet: zonder klok kun je net zo goed ganzenbord gaan spelen. Maar ook hier werd een meesterlijke oplossing geboren. De meute werd aan het werk gezet en Olav scheurde als een Brabantse Max Verstappen naar huis om de klok op te halen. Even later kon iedereen weer keurig van 01:22:00 terugtellen naar nul. Hoera.
De Tropische Eerste Ronde
Met nog een kwartier op de klok van de eerste ronde sloeg de hitte toe. Niet een beetje warm, maar hel op aarde warm. In allerijl werden ventilatoren aangerukt die hun uiterste best deden, maar het voelde nog steeds alsof je mahjongde in een sauna waar iemand sambal op de kachel had gegooid. Mahjong is topsport, dat wisten we al. Maar als er dit weekend marathons worden ingekort of zelfs afgelast, dan kun je op dit toernooi alleen maar spreken van afgetrainde topsporters die de opleiding tot commando als een peulenschilletje zien.
Uitbarsting in de kiem gesmoord
De eerste rel van de dag was meteen een culinair hoogtepunt: het wijkcentrum had, na de eerste ronde, keurig drie vegetarische snacks klaargezet, precies zoals drie deelnemers hadden opgegeven, maar ineens stonden er vijf zelfverklaarde planteneters aan de bar — een spontane evolutie waar Darwin nog een puntje aan had kunnen zuigen.
Het personeel in lichte paniek, de frituur sissend op de achtergrond, en Olav die naar voren werd geduwd met de vraag hoe hij dit op ging lossen. Maar voor het eerst in zijn carrière stond hij erbij als een router zonder wifi. Hij beloofde de hele groep voor aanvang van ronde twee streng toe te spreken, en als dat niet zou helpen, zouden alle ventilatoren worden verwijderd — een dreigement dat in deze hitte ongeveer gelijkstaat aan het intrekken van zuurstof. Kortom: als het niet goedschiks kan, dan maar kwaadschiks, en de vegetarische vrede werd uiteindelijk hersteld.
Een goed begin is het halve werk
De enige full-time actieve deelnemer namens onze club is het toernooi niet heel goed begonnen. Met -284 punten start Anja met een laatste plaats. Het goede nieuws is dat er heel veel ruimte is voor verbetering. De parttimer (Jaqueline) doet het met een 42e plek niet veel beter.
De Hinde van 60+
Ondanks de ruim 60 winters die uw verslaggever — tevens grote organisator en zelfverklaard cijferfenomeen — inmiddels aantikt, blijkt er nog geen spat sleet op te zitten: terwijl halverwege de tweede ronde de temperatuur oploopt tot een lenteachtige 40 graden, scheurt Olav als een oververhitte jonge hinde de zaal in en uit om puntenlijsten te corrigeren, gedreven door zijn afgetrainde lijf én zijn bijna aandoenlijk autistische liefde voor cijfers, en eerlijk gezegd, wie zou er niet jaloers worden op iemand die op die leeftijd nog zo vrolijk door een tropisch mahjongreservaat dartelt om anderen op hun fouten te wijzen?
De Perfecte Lunchklacht
De lunch zit erop — of erin — en zoals traditie voorschrijft is het weer niet gelukt om het iedereen naar de zin te maken. De melk was niet vers, de broodjes waren te dun belegd, ze waren te zacht in plaats van hard, en de soep was te heet. Kortom: een perfect verzorgde lunch. Gelukkig vond uw verslaggever tijdens het invoeren van de uitslagen van ronde twee een nieuwe beste vriend: Jos, die in het dagelijks leven al vriendelijk en gastvrij is, maar nu helemaal uitblonk door een ijskoud pilsje te brengen. De lever van uw verslaggever kwispelde als een jonge labrador.
Tropische Toestanden bij Tafel 7
Ondertussen tikt de temperatuur binnen een tropische 43 graden aan. Twee mensen moesten worden gereanimeerd, vijf anderen zijn uit voorzorg in een ijsbad gedumpt, en het idee om — net als op het WK voetbal — een verplichte hydration break in te lassen begint ineens heel aantrekkelijk te klinken. Iedereen drie minuten aan de kraan hangen: niet chique, wel effectief.
De Verlichte Rekenmeester
Momenteel, halverwege de derde ronde, is er een soort innerlijke rust neergedaald over de grote organisator — een zeldzaam natuurverschijnsel dat doorgaans alleen voorkomt na drie pilsjes of een geslaagde Excel‑import. In die serene staat kreeg hij een briljant idee: waarom niet even de uitslagen van de clubavond van afgelopen dinsdag verwerken? Sommige mensen denken dat het MDO big business is, maar de competitie bij Schoon Spel steekt daar met kop en schotel bovenuit. Dus voor de liefhebbers — eentje speelt hier zelfs op het RDO — de stand is volledig bijgewerkt en hier te bewonderen.
Tropische Taferelen in het Toernooiparadijs
De absolute recordhitte heeft nu definitief toegeslagen: er is een tweede ijsbad geïnstalleerd en sommige deelnemers waren al zo ver heen dat ze dachten dat ze in een sauna zaten. Het kostte flink wat overtuigingskracht om iedereen weer in de kleren te krijgen, maar gelukkig is dat — na enig duwwerk en morele druk — toch gelukt. Het blijft tenslotte een mahjongtoernooi en geen wellness‑weekend.
De Jacht op de Tweede Kubus
Na drie ronden hebben we nog één speler die overal de maximale score heeft binnengeharkt: Anton Kösters. Hij kwam vanochtend nonchalant binnenwandelen met de woorden “ik heb er al zo één”, maar ondertussen ruiken we allemaal dat hij op jacht is naar een tweede kubus. Sinds Sabine en Nike in zijn leven zijn verschenen, zijn zijn resultaten zó goed dat we ons beginnen af te vragen of zij stiekem zijn persoonlijke performance‑coaches zijn.
Schoon Spel: Hoge Pieken, Diepe Dalen
De Schoon Spel‑afvaardiging laat een grillig landschap zien. Anja staat met een serie 0‑4‑0 op een 47e plek en lijkt vooral bezig met een artistieke interpretatie van de scorelijst. Jacqueline doet het iets beter met 1‑4‑1 en staat voorlopig 28e. Kortom: er is nog van alles mogelijk — van glorieuze comeback tot dramatische instorting — en dat maakt het allemaal alleen maar leuker.
De rookwolken zijn opgetrokken
De rookwolken van de eerste dag zijn weer opgetrokken en het strijdtoneel ligt er weer keurig bij, alsof er niet net zestien spelers hun ziel en zaligheid op tafel hebben gegooid. Het stof is neergedaald, maar Anton zelf nog niet helemaal: zijn eerste puntenverlies is een feit. Een tweede plaats in ronde vier houdt hem weliswaar fier aan kop, maar in zijn kielzog hijgen inmiddels zes spelers met twaalf tafelpunten. En ook de plaatsen acht tot en met zestien liggen maar één overwinning achter de leider. Het is kortom zo spannend dat zelfs de grote organisator af en toe een kalmerend praatje nodig heeft.
Mè z'n alle noar Nisseroi
De avond eindigde zoals alleen een Brabantse avond kan eindigen: met z’n twaalven bij het lokale viersterrenrestaurant ’t Pumpke in Nistelrode. Ondanks dat het een thuiswedstrijd was voor uw schrijver, werd hij moeiteloos overstemd door de gebroeders van Damme, die in een tempo van drie grappen per minuut het Vlaams over tafel slingerden. Dat wil zeggen: Peter slingerde, Michel vertaalde, en moeder Irma keek toe met de blik van iemand die zich afvroeg waar het in de opvoeding precies mis was gegaan. Het hielp ook niet dat Oranje die avond met 5–1 van Zweden had gewonnen — de stemming was zo uitbundig dat zelfs de serveerster spontaan begon te juichen toen de rekening eindelijk betaald was. En daarmee sluiten we dag 1 af. Snel nog wat slapen en morgen er weer vroeg uit.
Oververhitte toestanden
Ondanks de plechtige belofte van de beheerder dat het echt koeler zou zijn, stapten we vanochtend opnieuw een sporthal binnen die het midden hield tussen een sauna, een broeikas en de binnenkant van een natte sok. De lucht was zo klam dat deelnemers zich hardop afvroegen of dit nog onder “sporten” valt of dat we inmiddels richting “overlevingscursus in extreme omstandigheden” gingen. Sommigen vermoedden zelfs dat men in Oss een hekel heeft aan fitte mensen, maar het antwoord blijft een mysterie. Er schijnt een aanvraag voor airco te liggen, maar de gemeente en verhuurder hebben blijkbaar dringendere prioriteiten, zoals het herinrichten van een plantenbak of het tellen van stoeptegels.
WK-Vreugde
Gelukkig was de sfeer onder de Nederlandse en Duitse spelers een stuk frisser dan de hal zelf. Met respectievelijke zeges op Zweden (5-1) en Ivoorkust (2-1) lijkt een langer verblijf op het WK zo goed als gegarandeerd. De Fransen lopen er ondertussen ontspannen bij, want die rekenen er rustig op dat ze toch wel weer de finale halen. Kortom: waar de sporthal zweet, pufft en kreunt, daar stralen de spelers van internationale voetbalhoop — en dat is dan weer een klein wonder op zich.
Jeugdige Glans in een Zee van Ervaring
Waar de riichi‑jongeren met hun energieke blik, soepele gewrichten en vloeiend Engels door de zaal dartelen, schuifelt bij MCR een heel ander leger rond: een charmante verzameling gepensioneerden en bijna‑gepensioneerden die vooral weten wat koffie met een koekje is, maar geen idee hebben wat Italian brainrot, hipdut, TikTok of YouTube betekenen. Hoe heerlijk verfrissend is het dan dat er af en toe iemand opstaat die wél begrijpt dat de wereld groter is dan lineaire televisie en een krant op de deurmat. Mensen die glans brengen in een toernooi vol antiek, die vriendelijk glimlachen wanneer een oudere speler denkt een grap te maken, en die met hun aanwezigheid het gemiddelde bouwjaar van de zaal met minstens twintig jaar omlaag trekken.
De Hoop van Morgen
Het is dan ook niet meer dan terecht om even stil te staan bij Luuk van Balkum en Nike Manten. Luuk, inmiddels volwassen maar nog altijd met de frisse uitstraling van iemand die nooit een slechte rugdag heeft gehad, speelt al sinds zijn kinderjaren mee en was zelfs ooit Nederlands Kampioen. Een levende reminder dat talent niet per se rimpels nodig heeft. En dan Nike — twee lettergrepen, dus niet het sportmerk — de volgende hoop in bange dagen. Duits van paspoort, kwart Nederlands van binnen, en met Nederlands als extra vak op school. Zo iemand moet je koesteren. Een lieve, leuke meid die de moeite neemt om in ónze taal een gesprek aan te knopen, midden in een toernooi waar de gemiddelde leeftijd hoger ligt dan de buitentemperatuur in de sporthal. Dat zijn de mensen die het MCR Dutch Open laten schitteren.
Klaagzang der Lage Landen
Mijn volgende stukje zou weer gaan over de temperatuur in de zaal, maar toen begon zelfs bij mij het kwartje te vallen: ik heb altijd wel wat te zeuren. Ik lijk wel een Nederlander. Is het niet te heet, dan is het te koud; is het niet te duur, dan is het goedkoop maar meteen rommel; is de vakantiebestemming te dichtbij, dan hoor je overal Nederlanders mopperen, maar ga je naar de andere kant van de wereld, dan zit je meer dan 24 uur opgepropt in een vliegtuig met een tussenstop in Abu Dhabi waar de temperatuur vrolijk boven de 20 graden hangt en de prijzen net zo hoog zijn als de Etihad Tower. Kortom: dit stukje ga ik niet publiceren — het is zelfs mij te zuur.
De Onnavolgbare Puntendans
We hebben al een tijdje niks meer gehoord van Watt en Halfwatt, maar gelukkig houdt Anja de spanning er eigenhandig in met een tafelpuntenreeks die zo uniek is dat zelfs wiskundigen er hoofdpijn van krijgen: 0‑4‑0‑4‑0. De verwachting voor ronde zes laat zich raden: een klinkende overwinning, gevolgd door een zevende ronde waarin ze alles weer vakkundig in de prullenbak kiepert. Voorlopig staat ze 43e, maar hé — originaliteit scoort ook punten, al dan niet moreel.
Onze Hillegomse connectie doet het niet veel beter, maar dankzij Jacqueline wordt er tenminste in élke ronde nog iets opgehaald dat op punten lijkt. Daardoor staat ze voorlopig op een keurige 33e plek, net boven het midden. En dat terwijl ze niet alleen parttime Schoon Spel’ler is, maar óók fulltime scheidsrechter. Hulde aan beide dames — zonder hen zou het toernooi een stuk saaier zijn.
De Frituuroorlog van Schadewijk
Uw verslaggever — tevens grote organisator, floormanager, manusje‑van‑alles en parttime brandweerman voor emotionele spelers — heeft zojuist kennisgemaakt met de aankomende lunch: een Vlaams buffet van buitenaardse proporties. De volledige crew van wijkcentrum Schadewijk staat erbij alsof ze een Michelinster moeten verdedigen. Er is voedzame friet (boven de rivieren ook wel patat genoemd), frisse frikadellen, krokante kroketten, karaktervolle kaassoufflés, baldadige bamischijven en hartige hamburgers. De geur van verbrand frituurvet heeft inmiddels de speelzaal bereikt en werkt beter dan welke motivational speech dan ook: iedereen schakelt spontaan een versnelling hoger om vooral maar als eerste bij het buffet te staan — want wie te laat komt, krijgt de bamischijf die al drie keer is omgedraaid.
Explosieve Spanningen op de Ranglijst (1)
Dat een misstap dodelijk kan zijn, weten alle EOD‑medewerkers. Een landmijn die onverwacht afgaat kost op z’n minst een onderbeen, en vaak zijn de gevolgen nog veel desastreuzer. In het ergste geval laat zo’n held — anders kun je die mensen niet noemen — het leven. De misstap van de leider van de ranglijst is gelukkig minder ingrijpend, maar zijn nul punten in ronde zes blazen hem wél terug naar plaats twee. Daar profiteert Michel van Damme van, vorig jaar nog EMA‑observer tijdens het memorabele MDO 2025. Maar voor Anton is het nu angstvallig achterom kijken: kleine Luuk van Balkum hijgt met slechts één punt achterstand in zijn nek en heeft het goud nog altijd in het vizier.
Explosieve Spanningen op de Ranglijst (1)
De plaatsen vier tot en met negen hebben nog een serieuze kans op het podium, en zelfs de spelers tot en met plek 23 mogen theoretisch nog dromen van eremetaal. De spanning is om te snijden — net als de vochtige lucht hier, die inmiddels zo dik is dat je er bijna een bamboestok in kunt planten. Het toernooi is veranderd in een mijnenveld van kansen, misstappen en zenuwen, en niemand weet wie er als laatste overeind blijft staan.
01:11:11 op de klok
Terwijl uw verslaggever zijn eerste fles bier van de dag voorzichtig aan zijn lippen zet, dwalen zijn gedachten af naar een toernooi in 2013 in Oostenrijk. Net voor de tweede keer een huwelijk op de klippen zien lopen, vond hij zichzelf zó zielig dat hij voor het eerst helemaal alleen op toernooi mocht. Na een nachtelijke rit van twaalf uur — uiteraard in één ruk, want zelfmedelijden rijdt op adrenaline — belandde hij in Kapfenberg. De plaatselijke gastvrouw sprak een soort Duits dat net zo veel leek op school-Duits als Twents op ABN. Of nog erger: Brabanders die proberen te articuleren. Maar waarom dit verhaal? Omdat men daar destijds in de ban was van een hitterecord van 40,5 graden. Helaas bleven we er dat weekend nét een paar tienden onder.
Hier, vandaag, hebben we dat record gevoelsmatig volledig aan flarden gespeeld. Met een bereikte temperatuur van 65 graden (met niet‑geijkte apparatuur, maar wie let daar nog op als je hersenen zachtgekookt zijn) is de kans klein dat iemand ons ooit nog inhaalt. Of dat ook geldt voor Michel van Damme weten we over een goed uur — maar één ding is zeker: als hij het hier volhoudt, verdient hij sowieso een medaille voor overlevingskunst.
Nog een klein half uur op de klok
Het eerste scoreformulier was nog maar net geland of de zaal stond alweer te trillen op zijn grondvesten. Niet zo vreemd, want het kwam van de tafel met de nummers drie en tien van het tussenklassement — precies de plek waar je ofwel briljante zetten of totale instorting mag verwachten. Gelukkig verscheen ook onze hoffotograaf weer in de arena. Mattheu mag het mahjong dan tijdelijk vaarwel hebben gezegd, maar zijn camera niet. Die klikt onverstoorbaar door, zelfs als de rest van ons langzaam verandert in gestoomde mahjongspelers.
Nog 00:04:34 op de klok
Daar kwam de stortvloed op gang: formulieren in alle soorten, maten en gemoedstoestanden. Je zag het meteen aan de gezichten. Teleurstelling bij de spelers die nét te weinig punten hadden voor een top‑10 notering. Stralende grijnzen bij degenen die wél aan de verwachtingen voldeden. En pure opluchting bij iedereen die vooral blij was dat de martelgang door de tropische sporthal eindelijk voorbij was. Het verzoek om de prijsuitreiking in de koele kantine te houden werd helaas afgewezen — blijkbaar hoort lijden bij de sport.
Een eindstand voor in de geschiedenisboeken
De finale was sensationeel. Michel van Damme won met een neuslengte voorsprong dankzij zijn 21 punten, terwijl daarachter vijf spelers met 20 punten op een kluitje eindigden. De minipunten moesten eraan te pas komen om het zilver toe te wijzen aan Ad van der Linden en het brons aan Yvonne van der Heide. Net buiten het podium vielen Pauline van der Linden, Anton Kösters en Eric van Balkum — drie spelers die waarschijnlijk nog steeds aan het rekenen zijn hoe het zo dicht bij, maar toch zo ver weg kon zijn.
De ceremonie der zwoegende emoties
De prijsuitreiking werd uiteraard verzorgd door de grote organisator zelf. Op de foto zien we hem dapper worstelen met de Engelse woorden die de AI‑vertaling hem voorschotelde, alsof hij auditie deed voor een internationale versie van Boer Zoekt Vrouw. Nog pijnlijker zichtbaar was het verre van afgetrainde lichaam dat de Nistelrodenaar met zich mee moet zeulen — een lichaam dat hij hardnekkig blijft ontkennen of omschrijft als “opgekropte emoties”. De aanwezigen concludeerden dat het dan wel héél veel emoties moeten zijn geweest.