Zo trots als een aap met zeven staarten paradeerde Olav gisterochtend de speellocatie binnen. De man glom. De vloer glom. De tegels glommen mee. En na het winnen van de vijfde ronde — goed voor een derde plek in de tussenstand — werd het er voor zijn omgeving niet beter op. Men fluisterde al dat hij misschien een eigen entree‑muziekje zou aanvragen.
Maar iedereen wist wat eraan zat te komen.
In ronde zes zat namelijk de rode lap aan tafel. Een oude aanvaring, ergens in een prehistorisch mahjongverleden, bleek nog altijd smeulend aanwezig. De sfeer was zo ijskoud dat zelfs de ijsberen op de Noordpool een sjaal omdeden. En Olav? Nul punten. Helemaal niks. De doorgaans sympathieke Brabander zakte vervolgens als een natte handschoen naar plek 28.
En dan het team “Chicken(hand) in the basket”… Laat ik het zo zeggen: ik wijd er één regel aan. Ze lezen dit toch niet. Marjoleine 137e, Jacqueline 141e, Sandra 150e. Gevolg: ons clubje staat 38e van 42 teams. Spannend, maar dan vooral op een manier die je liever niet hebt.
Waar het wél spannend is: de top van het klassement. Marcel Tjon‑a‑Sam was na een eerdere val van de troon weer helemaal terug. Na ronde zeven stond hij zelfs even op het virtuele bordes. Je zag hem al wegdromen: een juichend plein, confetti, misschien een standbeeld met mahjongstenen in de sokkel.
Maar toen kwam Luuk van Balkum. In ronde acht zaten beide landgenoten aan dezelfde tafel — een rechtstreeks duel om de leiding. En het werd een afdroogpartij van olympische proporties. Luuk droogde af (4 +169), Marcel werd afgedroogd (0 -194). Junior verzuchtte: “Dat wordt morgen nog drie ronden bibberen.”
De stand (en nee, hij hangt niet op z’n kop): Luuk bovenaan met twee punten los. Marcel voorlopig derde. Twee Nederlanders op het podium — het begint zowaar op een nationale feestdag te lijken. Nu weten wij eindelijk hoe de Fransen zich voelen als het ereschavot volledig Frans is. “Go Marcel en Luuk.”
Maar wacht, er is meer. Hanneke Morel (24e) blijft keurig stabiel met vieren en nullen. Marjan van den Nieuwendijk (25e) sluit daar mooi bij aan. Met Olav 28e en Anton 29e hebben we zes Nederlanders in de top‑30. Chapeau!
Onderaan vinden we Jakko de Vries als laagst geklasseerde landgenoot, maar wel met nog 16 spelers onder zich. De drie plaatsen daarboven zijn al genoemd — met alle beschamende gevolgen van dien.
En nu eerst de derde en laatste dag overleven. We duimen voor Marcel en Luuk. En team “Chicken(hand)”… tja. Die zitten aan het ontbijt met schuim op de lippen, verwijdde pupillen en een gesprek dat alleen nog uit dierlijke geluiden bestaat. Hopelijk volgt na het toernooi geen dopingcontrole.
Reactie plaatsen
Reacties