Het is op dit moment 06:50 uur. De vogels fluiten, de zon is al een tijdje op, en ik … zit hier in totale paniek. Want jawel: het batterijtje van de muis is overleden. Niet een beetje leeg, maar knetterdood.

Met de opbeurende berichten van onze lezers nog scherp op het netvlies trokken we vandaag opnieuw naar de tempel. De één met ambitie, de ander met realisme, en sommigen vooral met de stille hoop dat weer vandaag niet om zou slaan. Maar goed, ieder zijn eigen doelstelling.

We zitten nu een week op dit fantastische eiland en minstens zo lang tikken we elke dag een blog in elkaar. Het begon als een opwelling, een soort digitale oprisping na een te zware maaltijd. Maar jullie reacties maken het meer dan de moeite waard. Alleen moeten we, zoals Wim Kieft al honderd keer heeft gewaarschuwd, niet in onszelf gaan geloven. Gelukkig hebben Sandra en Olav dat probleem volledig eigenhandig opgelost.

Maandag 4 mei – de dag waarop we officieel niets hoefden, en dat hebben we met volle overtuiging in de praktijk gebracht.

Voor de laatste keer dit weekend werd de wekker helemaal stijf gescholden omdat dat kreng weer absurd vroeg afging. We hadden geleerd van gisteren, dus we mochten een kwartier langer blijven liggen. Luxe. Maar toch: 06:15 uur. En laat dat in Nederland dus 04:15 zijn. Je moet mahjong wel héél leuk vinden om zo ver weg, zo belachelijk vroeg je nest uit te komen.

Je zou denken dat een dag die om 06:00 uur begint automatisch episch wordt. Nou… episch werd het, maar dan vooral in de categorie “waarom doen we dit onszelf aan?”.

Soms denk je dat je alles hebt gezien in de mahjongwereld. Rare regels, nog vreemdere tegenstanders, en spelers die met een pokerface van hier tot Tokio beweren dat ze per ongeluk wéér een yakuman hebben. Maar niets – werkelijk níets – bereidt je voor op een avondje Le Vent du Sud.

Een paar weken voor vertrek plofte er een mailtje binnen van Marion Hoarau. Geboren op het eiland maar woonachtig in Frankrijk. Of we zin hadden in een potje riichi met de lokale club. Voor een kleine bijdrage kregen we eten én drinken. Tja… bij Los Dragones Narangas noemen we dat de heilige drie-eenheid: mahjong, eten en drinken. Dus natuurlijk stonden alle seinen meteen op groen.

Nightboat to Cairo. Een hit uit 1980. Uw verslaggever was toen 14 jaar, hormonaal instabiel en volledig van slag door deze muziek. Madness adviseerde om het volume zo hard mogelijk te zetten. In huize Sommers werd dat advies echter met militaire precisie geneutraliseerd.

Wat mahjong nu is voor mij, was dat vroeger voetbal. Elk weekend op pad: de ene week een thuiswedstrijd in Rotterdam, de andere week ergens in Nederland waar de koffie lauw was en de scheidsrechter steevast blind. En doordeweeks natuurlijk de Europese wedstrijden, want echte supporters kennen geen rustdag.

Net als heel veel leeftijdsgenoten had ik vroeger dromen. Grote dromen. “Als ik later groot ben, word ik voetballer.” Nou… dat werd dus niks. Mijn talent bleek zo beperkt dat zelfs de cornervlag meer dreiging uitstraalde dan ik. Dus verschoven de ambities naar beroepen: brandweerman, politieagent, bankdirecteur. Spoiler: ook dat is allemaal niet gelukt.