Enthousiast als altijd — en dus volkomen blind voor onze eigen beperkingen — besloten we onze laatste dag in Uppsala nuttig te besteden. Nuttig is hier uiteraard een rekbaar begrip. Voor sommigen betekent het cultuur, natuur of verdieping; voor ons betekent het een sport kiezen waarbij de kans op lichamelijke schade minimaal is en de kans op totale vernedering maximaal. Enter: midgetgolf. Of zoals wij het noemen: babygolf.

Hadden we verwacht dat de Nederlanders, die twee dagen lang de top van het klassement bevolkten, het ook de derde dag vol zouden houden? Uw schrijver — doorgaans optimistisch, maar niet gek — had serieuze bedenkingen. De derde dag is immers berucht: benen worden zwaar, hersenen worden pap, en mahjongstenen lijken ineens te fluisteren: “Foutje? Foutje doen?”

Zo trots als een aap met zeven staarten paradeerde Olav gisterochtend de speellocatie binnen. De man glom. De vloer glom. De tegels glommen mee. En na het winnen van de vijfde ronde — goed voor een derde plek in de tussenstand — werd het er voor zijn omgeving niet beter op. Men fluisterde al dat hij misschien een eigen entree‑muziekje zou aanvragen.

Een EK MCR‑team vormen is eigenlijk net als een Zweedse IKEA‑kast in elkaar zetten: het lijkt simpel, tot je begint. Want ja, vier spelers die niet tegen elkaar mogen spelen… maar wél samen een team moeten vormen. En dat wringt. Zeker als je sommige mensen liever niet aan tafel hebt. Dan moet je dus kiezen: óf samen een team vormen met mensen die je liever ontwijkt, óf geen team vormen en daarmee toegeven dat je ze hoopt te ontwijken. U voelt het al: problemen, problemen, problemen — een klassiek MCR‑thema.

De dag begon met een stadswandeling onder leiding van een gids die, geheel toevallig, een Nederlandse vrouw bleek te hebben. Hij had zelfs een paar jaar in Utrecht gewoond, dus nog vóór de rondleiding begon, werden met Sandra eerst de laatste nieuwtjes uitgewisseld.

Een maandagnacht die begon als een sportieve thriller en eindigde in een collectieve huilbui. Wat moet Ronald Koeman toch bezielt hebben om met vijf verdedigers te starten?  Daarna volgde een tweede nacht die nóg korter was — want wie om 06:30 uur op Schiphol staat, heeft duidelijk ergens in het leven verkeerde keuzes gemaakt. Maar waar de ene nacht uitliep op een nieuw nationaal trauma, leverde de andere een warm weerzien op met vrienden.

Nog maar een paar dagen geleden werd de mahjongwereld opgeschrikt door het bericht dat er in oktober 2026 een wereldkampioenschap MCR komt in China. Een WK! In China! De bakermat van het spel! De plek waar mahjongspelers worden geboren, gevormd, en vervolgens door 80‑jarige grootmeesters genadeloos van tafel geveegd.